Çocukluğunuzda ebeveynleriniz tarafından duygusal açlığa maruz kaldınız mı?

Tabii ki de oldu herkesin çocukluğunda böyle şeyler olmuştur ben de yaşadım doğal olarak annem hep vardı ama babam yoktu genelde küçük bir yerde yaşıyorduk çünkü iş filan bulamıyordu başka yerlere gidiyordu doğal olarak babasız büyüdüm diyebilirim yani annem hep bir şekilde örtmeye çalıştı ama baba olmayınca olmuyor hep bir şeyler eksikti yani şimdi var ama artık o eskisi gibi bağ kalmamış arada

Evet kaldım babam her şeye bağırarak tepki veren bir adamdı her şeyi buyuturdu her şeyi abartirdi ve hala aynı. Ben doğmadan önceden beri annemle kavga ediyorlarmış babam annemin maaşını bile alıyormuş ailesiyle konuşmasına izin vermiyordu ve memleketinde üç günden fazla kalmasına izin vermiyordu ben bebekken koltuğun arkasına emekleyerek gidermisim. Maddiyat olarak her şeyi karşıladılar ama manevi olarak hiçbir şeyi karsilamadilar annem yetemedi babam ilgisizdi alakasizdi şimdi bile dokunma bana der dokundurmaz babam ya bir baba bu kadar soğuk olabilir mi? Onun yüzünden ömrüm boyunca insan ilişkilerinde sorunlar yaşadım anasinifinda ilkokulda ve ortaokulda lisede üniversitede sürekli ezildim sonuç okulu bıraktım tek bir arkdaşim dahi olmadı ve 28 yaşına geldim ne bir mesleğim var ne arkadaşım dostum var.

Babamı tanımıyorum, ben 7 aylık bebekken anne babam boşanmışlar. Bi üvey kardeşim olduğunu bile Facebook’tan 16-17 yaşlarındayken öğrendim. Beni gram sevmedi ve hiç mi hiç merak etmedi.
Sokağımdaki kedi bay fluffy bile beni daha çok seviyor babamdan , anlayacağınız.
Babamın adresini , bu siteden bir dostumun sayesinde 2 gün önce öğrendim. Gerisini varın siz düşünün.
Babamla ilgili tek elimdeki resim de , anne babamın evlilik cüzdanındaki vesikalık fotoğrafı. Bi de doğum gününü biliyorum hepsi bu kadar elindekilerin..


Ama babamın , benim doğum günümün tarihini bile unuttuğuna yemin ederim ama ispatlayamam.


Benim eteğimdeki taşlar bu kadardı..