Sevgi bağları ile kurulan evliliklerde ilk çocuğun doğması ile beraber bir karmaşa başlar. Bu karmaşa çocuğun ihtiyaçları, sağlık durumunun takip edilmesi, güvende olması ilerleyen yaşlarda eğitim hayatı hobileri derken çocuk aile içerisinde ciddi bir zaman ve meşguliyet oluşturur. Çocuğa yönelik oluşan sürekli ilgi ve alaka bazı kaygıları beraberinde getirir. Oluşan bu ebeveyinlik kaygıları daha fazla çocuğa yönelmeye bununla birlikte çocuğa daha fazla zaman ayırmaya sebebiyet verir. Bu durum bazen eşlerden birisi için yoğun iken bazen de anne-baba ikisi birden kendi hayatlarını bir yana bırakıp sadece çocukları için nefes alıp verirler. İnsan gündelik iş ve koşuşturmaca sırasında çocukla ilgilenmekle birlikte zamanı giderek daralabilir. Bu durum evli ve çocuklu çiftlerin tamamının problemi haline geldi.
Hayatta hiç kimse başkasından daha önemli olamaz. Hayatımızdaki her insan önemlidir, değerlidir işte bu sebepten ötürü yeterli sevgiyi saygıyı ve ilgiyi hak ederler.
Kişinin eşine ayıracağı zaman ne kadar azalırsa azalsın ona kendisini değerli hissettirmeli ve onunla kaliteli zaman geçirmelidir.
Çocuğa karşı sorumluluk duygusu eşe karşı olan sevgi ve ilgi eksikliğine neden olmamalıdır. Çocuklar mutlu anne-baba ilişkisinden olumlu yönde etkilenir ve örnek alır. Birbirini ihmal etmeyen ve sevgi dolu ebeveynlerin çocukları diğerlerine göre daha huzurlu bir çocukluk geçirir.
İlişkilerde ve hayatta her zaman dengeli davranmak işleri zorlaştırmak yerine kolaylaştırarak güzelleştirir.
Yani tabii ki ister istemez çocuğu olan insanlar belli bir süre sonra çocuğuna yoğunlaşmak zorunda kalacağı için birbirine karşı olan ilgileri azalacaktır
Bunu engelleyecek şeyler de yapılabilir. Mesela çocukla anne babanın beraber ilgilenmesi gibi. Çocuk sahibi olmak, ailenin birbirinden uzaklaşmasını değil birbirini daha iyi tanımasını ve aralarında çok daha güçlü tutmasını sağlar. Sonuçta bahsettiğimiz kişi üçüncü bir kişi değil ki aralarını bozsun.
Çocuklar, anne ve babanın birbirini tamamladıklarını gösteren bir mucize. Eşlerin birbirine ayırdığı vakit azalabilir sadece. Bunu da çocuk belli ir yaşa geldikten sonra arttırabilirler. Ki çocuğun yanında da çok abartmadan eşler birbirine ilgi gösterebilir.
Böylece çocuk hem anne baba sevgisini öğrenir, hem de insanların birbirini sevebileceğini öğrenir. Çünkü çocuk yanlış anlar, etkilenir diye onun yanında birbirinden uzak kalan ebeveynler onun aklında birbirini sevmiyor gibi kalabilir ๑
Hayır tabii ki de bu tamamen bir Türk kafası bir anne çocuğu olduğu zaman işte eşiyle birlikte iki yaşamayı ya da eşi ilgilenmeyi çocuğuna yaptığı bir hakaret olarak görülen saçmalık bu sadece Türkiye’de var bu başka bir yerde yok mesela yurtdışında yaşıyorum burada öyle bir şey yok
Çocuk sürekli ilgi beklediği için iki kişiden biri sürekli çocukla ilgileniyor ve dönüşümlü olarak çocuğa bakıyorlar dolayısıyla zamanın çoğu çocukla geçiyor ama çocuk uyuyunca kalan zamanda bunu telafi etmek eşlerin elinde. Her çift için çocuktan sonra ilgi azalıyor diyemeyiz. İlginin odağı çocuk oluyor ister istemez. Tabi çocukla uğraşmaktan enerjileri tükenmişse o ayrı mesele
Bu konuda çiftlerin muhteşem bir ekip gibi çalışmaları gerekiyor sanırım. Çocuğu olmayan bekar biri olarak hariçten gazel okumak istemesem de, gözlemlerim doğrultusunda aşk ve tutku eğer zekice organize olunup koruma altına alınırsa cidden çocuklar çiftleri daha bile yakınlaştırır gibime geliyor...🍀🦄❤️
Çocuk olunca tam tersine anlaşma iyi ise baklava üstü kaymak olur ama boşanmalar çocuk olduktan sonra olsada bunun çocuk eşlere zarar vermiyor tam tersine eşler çocuğa zarar veriyor genelde