Sizi kendi çocukları gibi yetiştiren ailenize olan bakış açınız veya duygularınız değişir miydi? Yıkıma uğrar mıydınız? veya , eğer ki fizyolojik ebeveynleriniz hayattaysa onları arayıp sorar mıydınız? Bulduğunuzda ne yapardınız? Neden felaket tellalı gibi sorular soruyorsam bu gece , bilemedim şimdi..
Evlatlık olduğunuzu öğrenseydiniz tepkiniz ne olurdu?
Buna yaşamadan cevap vermek ne kadar doğru bilmiyorum çünkü onun psikolojisini şu an anlamam mümkün değil ama biyolojik ailemi arayacağımı sanmıyorum. Bana hesap sormak falan saçma geliyor; yeni doğmuş bir bebekmişim beni istememilerini neden kişisel algılayayım ki? Beni büyüten, kişiliğimi bilen insanlar kendi çocukları olmadığım hâlde bu kadar seviyorsa genlerini aldığım insanlar sevmese kaç yazar? İstemeden verdilerse de ne yapayım yani şanslarına küssünler tanımadığım yabancılar için ailemi üzemem. Öğrendiğimde ne hissederim kısmına gelirsek ben ailemin sevgisinden eminim bu yüzden benim için çok büyük yıkım olacağını sanmıyorum ama bir süre kendimi kardeşimle kıyaslayıp evlatlık olduğum için mi böyle yapıyorlar diye düşünüp üzülürdüm çünkü kardeşim küçük diye hep şımartılıyor.
😂😂😂 yani aslında benimle anlaşmak çok kolaydır ama iş yapmam, hep arkamı toplarlar, tek yaptığım bütün gün uyumak. Bazen sinilendiririm bizimkileri ve her şeye cevap veririm asla hiçbir lafin altında kalmam, hazır cevabimdir yani
güler geçerim ya da ağlarım. Biyolojik ailemi aramam büyük ihtimal bıraktılarsa istemiyorlardir ama farklı sebep varsa belki merak ederim beni büyüten aileme karşı hiçbir şey değişmez onlara minnettarım beni büyütüp sevdikleri için
0
0 Yorumla
Gizli Üye
(30-35)
+1 yıl
artık bu yaştan sonra kimseyi aramazdım şaşırmazdım hayata daha da çok söverdim böyle..