Hiçbir zaman anne olamayacağımı öğrendim, sizce ne yapmalıyım?

Merhaba canım. Bu durum çok zor ve çok yıpratıcı olsa da seninde bilmen gereken şeyler var. Anne olmak doğurmaktan ibaret değil. Ne anneler var çocuklarını doğurup çöpe atan, ölüme terk eden. Sende anne olabilirsin. Maalesef anne ve babasını kaybeden sokağa terk edilmiş bir sürü sabiler var. Onlara annelik yapmak emin ol ki doğurmaktan da önemli. Sen gönlünü ferah tut. Hiç ummadığın yerden filizlenir bahçen. Unutma sen çok güçlüsün.

kusura bakmayın ama siz bencilsiniz.
siz çocukları sevmiyorsunuz.
bir insanı, bir çocuğu, bir hayvanı senin bir parçan olarak doğmadı diye sevemiyorsan bu kendinden başkasını sevemediğini gösterir ya da kendi parçanı taşımayanı.

çocuk çocuktur senin doğurduğun veya evlatlık aldığın.
önemli olan kimden doğduğu değil kiminle büyüdüğü, kiminle yetiştiği, kime anne dediği
ama bunu anlayabilecek duygusal yetiye sahip olduğunuzu sanmıyorum.
çünkü o hiçbir zaman benim çocuğum gibi olamaz dediğin çocuğun senden başka annesi olmayacak.
yazık gerçekten düşünce yapınız beni üzdü.
bu da sizin cezanızdır belki de kim bilir.

bir gün evlatlık bir çocuk alırsınız ve yıllar sonra bu söylediklerinizden pişman olursunuz.
ya da mucizevi bir şekilde çocuğunuz olur ama hayırlı bir evlat olmaz keşke doğmasaydın dedirtir insana.
ne olacağını bilemezsiniz.
belki de bir lütuftur.
ama ceza mı, lütuf mu sorusunun cevabı umarım lütuftur

Hiç bilinmeyen bir duygunun eksikliği hissedilemez. Toplum tarafından empoze edildiği için dünya başınıza yıkılmış gibi hissediyorsunuz. Belki bir çocuğunuz olsaydı çok kötü bir insan olacaktı bunu bilemezsiniz. Asla anne olamayacağım diye düşünmeyin, elinizde olmayan bir sebeple kendinizi yıpratmanız doğru değil. Çocuk sahibi olamamanız sizi eksiltmez ya da değerinizi düşürmez. Ayrıca neden evlatlık cocugu kendi cocugum gibi göremem diyorsunuz? Ben biyolojik çocuk ile kendim bebekliginden itibaren bakıp yetiştirdiğim çocuk arasında bir fark görmüyorum. Sonucta evlat edindiginiz bir bebek dünyaya sizinle merhaba diyecek, size karşı anneligi hissedecek ve sevecek. Tek fark fiziksel olarak belki size benzemeyecek ama siz büyüttüğünüz için karakter olarak biçok şekilde size benzeyecek. Ayrıca sizce çocuğunuzu onun karakteriyle, birlikte paylaştığınız anlarla ve kurduğunuz bağ ile mi sevip çocuğunuz olarak hissedersiniz yoksa sadece siz doğurmuş olduğunuz için mi?

Bende 18 yaşımda seninle aynı durumda olduğumu öğrendim ondan sonra ne bir erkekle konuştum nede biriyle sevgili oldum annemden başka hiç kimselerde anlatamadım hep içimde yaşadım yaşıyorum da ama şimdiden bir evlat doğurup yetiştirmeyi tüm sevgimi ona vermek istiyorum ama olmayınca olmuyor işte ama yinede hiçbir zaman Allah’tan umudumu kesmedim sende kesme derim.

Kendini şartlıyorsun bence. Nedir bu çocuk doğurma isteği? Menfaat ve keyif. Bizin çocuğumuz olsun, bize benzesin, bizim kanımızdan olsun, biz onu sevelim o da bizi sevsin vs. Dışarıda terkedilen, yetimhanelere bırakılan, annesiz babasız büyümek zorunda olan onlarca çocuk varken, doğuramayacağın çocuğun yasını tutmak mı? Biraz saçma geldi bana. Bu durumu kabullenmelisin, yas tutup üzülmek fayda etmez. Ayrıca evlatlık edinirsem sevemem diye kendini şartlamayı bırak lütfen.

herkes çocuk sahibi olmak zorunda değil. yumurtalık kistim var ve doğurganlığım az. seni biraz da olsa anlıyorum. o bebeğe verdiğin değeri kediye köpeğe veya başka canlıya da verebiliyorsun emin ol. iki tane patili evladım var ve anne olmanın nasıl bir şey olduğunu biliyorum. onların canı acısa benim canım acıyor. üstelik dertlerini söyleyemeyen canlılar nasıl canım yanmasın. annemin de köpeği var ben ve kardeşim neysek köpüşümüzde bizimle aynı kefededir. Hayattan keyif almaya bak. Çocuğuna vereceğin enerjiyi kendine, ailene arkadaşlarına, hobilerine, yardım ettiğin okuttuğun çocuklara verebilirsin. Her şey çocuk demek değildir. Kimse de çocuksuz, yarım, eksik değildir.

Merhabalar sakin ol... Sana kendi annemden örnek vereceğim annemle babam evlendiğinde annem 32 babamsa 39 yaşındaydı annem hiç evlenmemiş ama babamın 12 yaşında bir oğlu ve 11 yaşında bir kızı vardı eşi vefat etmişti...

Her kadın bir olmaz ama annem beni onlardan ayırmadı, hepimizi çok sevdi, onlar da aynı şekilde annemi. Hiçbir zaman aramızda üveylik durumu çıkmadı. Kendini lütfen yıpratma. Hiçbir zaman kendi çocuğumun yerini alamaz diye düşünme ki bu durumu yaşamadan bilemezsin. Hakkında hep hayırlısı olsun lütfen kendini üzme hayat sen farklı olanlar yapıp, düşünürken başına gelenlerdir. Kendine iyi bak ve lütfen kendini dolduruşa getirme.

Çok yanlış düşünüyorsun bence anne değilim ama sevgi kan bağıyla alakalı değil çocuğun olması için illa doğurman gerekmiyor
bazı bağlar kan bağından daha güçlüdür
Gerçekten bir bebek alsan yetimhaneden senin elinde büyüyeceği için çok seversin

Hamile kalıp doğurmak farklı hissettirebilir ama bu kadar üzülmene gerek yok

Kuzenimin kanseri vardı. Sanırım yumurtalıklarındaydı. Aldırmak zorunda kaldı. O zaman küçüktü ; büyüdü , evlendi. Çocuğum olmaz derken şimdi iki çocuğu var. Senin durumun hakkında bi bilgim yok ayrıntılı bi şekilde ama Allahtan ümit kesilmez. Bazen asla dediğimiz şeyler oluverir biz de hayretle izleriz. Hiç oluru yoksa da belki seni bi yerde annesi olmanı bekleyen bir bebek belki vardır.

eğlenceye hobiye harcarsın gelirini. bi cocuk yetistirmek insanın ömründen götüren bir sey. simdi bi bebegin olsa 25inde yaslanmaya baslayacaksın. cocuk büyüdükçe ona yetismeye çalışacaksın. cok zahmetli isler bunlar.

Konuştuğumuzda 39 yaşında bir kadın vardı 15 yillik evliydi nir polisle cocuklari hic olmuyordu 36 yaşında da hastalik gecirdi yumurtaliklarini aldırmışdi 41 yasinda ikizizleri oldu oğlan. hemide sapa sağlam ardindanda kizlari oldu simdi 5 cocukları va toplam eşiyle sabr sevgi sadakatla bu zor sürekli yolları beraber aşarak cekildek aile oldular.