Türkiye'de çocuk yetiştirme konusunda aileler çocukları çok fazla kısıtlıyor. Çocuklar kötü imkanlardan kötü ailelerde büyüyor. Haliyle böyle bir toplumunda düzgün olması beklenemez bence.
Türkiye'de çocuk yetiştirme hakkındaki düşünceleriniz neler?
Çocuk sahibi olan her anne babanın çocuğunu yetiştirmek için imkanları el verdiğince elinden gelenin en iyisini yapmaya çalıştığına saf bir iyi niyetle inanıyorum. Bununla birlikte eğitimsizlik ve kültürel eksiklik, dinsel ve çevresel baskılar aileleri çocuk yetiştirme konusunda çok zehirliyor diye düşünüyorum. Aileler çocuk yetiştirirken iç güdülerini dinlemeli. Herkesin yaşam tecrübesini dinleyip kendi kararlarını kendileri mantık çerçevesinde almalı. Çocuklar gelecek demek, onları en iyi şekilde yetiştirme sorumluluğu her zaman birincil olarak anne ve babada, gerisi gerçekten kuru gürültü olmalı. Anne babaya düşen de günceli takip etmek, çocuklarına güvenmek, sorumlulukları paylaşmak olmalı. Öz güvenli çocuk yetiştirmeyi de her isteği yerine getirilen şımarık çocuk yetiştirmeyle karıştırmamak lazım tabi Yaaa, işte böyle ... :) Kim demiş anne baba olmak kolay diye?
Öncelikle her ailenin çocuk yetiştirme yönü farklıdır gadası. Çoğu aile kendi anne ve babasını örnek alıyor. Kültür ve bulunduğu yerin yaşam koşullarına göre bu çocuk yetiştirmeler farklılık gösterebilmektedir.
Bizde çok korumacı bir durum var. Adam 30 yaşinda hala aile ile yaşiyor çok saçma bir durum. Kendi başına bir şey yapayım hayatla ilgili işle ilgili denmiyor , özgüven yoksunu , şiddete meyilli çocuklar çok fazla. Bir şeyi kendileri araştırıp öğrenme yok herşey kulaktan dolma , başkalarının yönlendirmesi, eldeki ile yetinme , ben bundan daha iyisini yaparım diye uğraşı yok. Bilgi çağındayız ama şurda bile okadar saçma sorular varki bir insan bunu sormuş olamaz diyorsun. Kültürlü bilgili hayatı anlamak için illaki üni okumaya gerek yok, varda yok. imkanı olamyan için diyorum bunu kursa gidip ya da kendi kendine geliştirebilir. Hyatınızda araştırın , gezin , okuyun becerileriniz geliştirin, eleştirilere çok kulak asmayın toplum olarak bu konuda yapıcı eleştiri yapamıyoruz zaten takılmayın bunlara hayatı yaşayın.
Çocukların hareketli oluyor yaramaz diyorlar, hakkını aradığı zaman saygısız oluyor, sustuğu zaman bundan birşey olmaz deniyor, konuştuğu zaman fırça yiyor yani kısaca duygusuz yetişiyor ondan sonrada yeni nesil bozuk lafı ağızlardan düşmüyor
Hayatin gerceklerini illaki yasayarak kendini ogrenmeli hayatla mucadelesini kendisi yapmali. Lakin bu mucadelede lazim olan alt yapiyi (sabir ahlak terbiye itikat inanci tevekkulu...) biz ogretmeliyiz
Turkiyede aileler cocuklari genelde sermaye olarak goeuyor ne kadar cocuk o kadar eve ileride maas girer mantigi var bu ozellikle kirsal kesimde cok sehirlerde ise durum daha vahim