Anne/baba olacağınızı ilk öğrendiğiniz an neler hissederdiniz?

Bu çok çok tarifsiz olurdu açıkçası. Tahmin bile edemiyorum ki. Kaç yaşıma gelsem de olgunluğum kadar daima içimde hiç büyümeyen, masum, saf, pes etmeyen, kurnazlıklar düşünen ama kimseye zarar vermeyen, hep büyümeyi isteyen ama hiç büyüyemeyen, bulutları pamuk şekerlerden düşleyen 6-7 yaşında bir çocuk olacak ve ben baba olacağımı öğrendiğim gün sevincimden içimdeki o çocuğa dönüşebilirim. :) Bunu çok iyi tahmin edebiliyorum huh. Bir de bir erkeğe hayatı içerisinde bir kez daha büyüdüğünü, olgunlaştığını gösteren şey baba olmasıdır. Bu yüzden eşsiz bir his olacağını biliyorum.. En çok kızım olsun isterim. Böyle dadlı, saf, masum. Büyüdükçe bu hislerini hiç kaybetmesin ama çok da güçlü birisi olsun. Dik durabilsin. Uh daha küçücükken babasının boyalarını gizliden alır, ellerine sürüp duvarlara yerden kendi boyu yüksekliğinde minnak el izlerini basar. Babası bunu görünce önce kızgın bir bakış atar. Kızının yüzünde de masum, saf bir bakış olurdu. Sonra babası da "hadi şu duvarı özel yapalım" diyip kızının yanına oturur, duvarlarda bir de kocaman el izleri belirir. İçeriye giren dadlıı annesi... Uh ondan korkmamız lazım. İki dakika bizi kızımla yalnız bıraktı, ne hallere düştü. Dadlı yüzünde sinirli bakışlar... Sonra kendini tutamaz, kahkahalara boğulurdu. Kızımla benim yüzümüzdeki, ellerimizde boyalardan mı bilinmez ama o da yanımıza oturur. Böylece duvarda aile portremiz tamamlanmış olur hihi. Ama rahat durur muyuz biz tabii. Bittikten sonra kızımla annenin üzerine hücum etmeliyiz. Biz bu kadar kirlenmişken onun yüzünün tertemiz olması kabul edilemez. Her yeri boyanmalı ahah Yıllar yılı geçer, o duvarlar hiç boyanmaz. Ne önemi var, hep dursun orada. Dadlı birer anı hepsi. Uhh ben yine dadlı hayallere daldım, konuyu dağıttım. Sorrey, kaçıyorum işte. <3