Doğum sonrası depresyon (lohusa sendromu) ile nasıl mücadele edebiliriz?

Gizli Üye
Aslında doğum yapana kadar tuhaf gelirdi bana depresyon. Yani ne gerek vardı ki depresyona? Doğum bir mucize ne de olsa insanın çocuğu oluyor insanın, hayatı şenleniyor. Ama yaşayınca gördüm ki her zaman öyle olmuyormuş iki kere iki bazen dört etmezmiş. Her yol Roma'ya çıkmıyormuş bazı kadınlar da bebeklerini kucaklarına alır almaz anneliği benimseyemeyebiliyormuş.

Doğum sonrası depresyon (lohusa sendromu) ile nasıl mücadele edebiliriz?

Ben anne olmayı gerçekten çok istedim doğru dürüst bir ailem yoktu, bebeğim olsun sahip olamadığım şeyleri ona sunayım istedim. Üç sene yolunu gözledim yandım tutuştum evlat diye. Her regl olduğumda ağladım, gene hamile kalamadım diye. Bir sürü gebelik testi yaptım çift çizgi görmek umudu ile. Sonra bir gün içimde yeşeren bir şey olduğunu öğrendim. Bana defalarca kez nanik yapan gebelik testi bu sefer çift çizgiyi gösterdi. Hasretle beklediğim ikinci pembe çizgi belirdi ve sardı sarmaladı beni, ayların, yılların ağırlığını götürdü üzerimden. Bambaşka biri oldum mutluluk doldu taştı her bir zerremde yeşerdim, çoğaldım, bebeğimle birlikte büyüdüm. Sonra bir Şubat akşamı ben anne oldum canımdan can çıktı, bal kızım dünyaya geldi.
Ben karşı cinse duyulan şeye aşk denmesinin ne kadar saçma bir şey olduğunu asıl aşkın içimden çıkan bu şey olduğunu öğrendim.
Hastanede hemşireler baktı hep kızıma altını değiştirip yanıma getirdiler, emzirmem için tutup önüme koydular, kıyafetlerini giydirdiler, kremlerini sürdüler üç gün sonra ise doğurduğum ikinci şeyle tanıştım. Taze depresyonumla eve gelince hemşireler yoktu çünkü yardımcılar, önüme yemek getirenler, yastığımı kabartanlar yoktu sadece ben varım. Annem, kayın validem, eşim gözümün içine bakıyor hep aslında. diye. Ev sıcak mıydı yeterince, yoksa kombinin derecesini yükseltmeliler miydi yelek getirsinler miydi kıza aç mıydı acaba, sütüm yetmiyordu galiba çok ağlıyordu, fitil verse miydim ki çok soru vardı böyle.
Çok göz var üzerimde. Öyle ya anne oldum artık, kumanda bende ben bilmeliyim bebeğim için doğru olanı. Halbuki üzerime üç beden bol gelen bu yeni kimliği tanımıyorum ki bilmiyorum ben. Hiçbir cevabı bilmiyorum ki kendini giydirmekten aciz, her kışı hasta geçiren, ayağına çorap giymeye alışamamış ben, bilmiyorum ki bir başkasının sorumluluğunu almayı. Her gece sonu gelmeyecekmiş gibi olan gaz sancılarına üstümdeki bu ağır kimliği taşımaya alışamıyorum bir türlü ben.
Doğum sonrası depresyon (lohusa sendromu) ile nasıl mücadele edebiliriz?
8
7
Görüşünü yaz