Yalnız başına çocuklarını büyüten anneler hakkında düşünceleriniz nelerdir?

Geceleri canı acıyan, çaresiz hisseden, hiçbir şey yapamayacağını düşünen, başını yastığa bastırıp gizlice ağlayan; fakat sabah oldu mu hiçbir şey olmamış gibi ayağa kalkan, her şeyin üstesinden gelen, güçlü duran, minik bir kalbin peşinde dur durak bilmeden koşan…İşte o kadınlara gelsin bu yazı!
Bir çocuğu babasız, tek başına büyütmek her kadının harcı değildir. Hele bir de anlamsız sözlerle, önyargılarla karşı karşıya kalmış durum hiç kolay değil.
Çeşitli nedenlerden dolayı çocuğunu yalnız başına yetiştirmek zorunda kalan anne, Bir yanda çocuğun sorumluluğunu yalnız başına üstlenmek, diğer yandan mesleki kariyerine devam edip para kazanmak kolay değil. anneler olmasa bu hayatta olamazdık. Ama sadece doğurmuyor, çocukların yüzde 86’sına da anneleri bakıyor. Hiçbirimiz annemizin hakkını ödeyemeyiz. Her anne kutsal ve çocuğunu bir başına büyüten anneler bence bu evrende en güçlü olanlar...
Çocuklarının tüm sorumluluğunu omuzlarına alan kadınlar ne gibi zorluklarla karşılaşır önce bir ona bakalım. Bu anneler çocuklarına karşı her daim güçlü durmak zorundaymış gibi hisseder, kendini hiç bırakmamak gerektiğine inanırlar. Sırf bir şey olur da çocuğu tek kalırsa diye kendilerine iyi bakarlar. Problem çözme, kriz yönetme yetenekleri de fazladır. Ne de olsa iki kişinin yapabileceğini bir başına yapacak kadar güçlü ve cesaretlidirler! Dışarıdan çok sert göründüklerine bakmayın birçoğunun içi bir o kadar kırılgandır. İçlerinde fırtınalar kopsa da kimseye o yüzlerini göstermezler. Çevresine karşı hırçınlaşabilir, hatalarını asla kabul etmezler ama sadece çocuklarını koruma içgüdüsündendir bu da. Baba kimliğini büründüğünde biraz otoriter, anne kimliğinde biraz ılımlı davranır, denge bulmaya çalışır, gelgitler yaşarlar. Çocuklarına babalarının olumsuz yanlarının sözünü bile açmayacak kadar olgundur bu kadınlar. Tüm sinirini, kinini içine gömer. Ağlayacaksa hikâyeler okuyup çocuğunu uyuttuktan sonra ağlar. En büyük sıkıntıları, kimi zaman çocuklarını emanet edecek kimseyi bulamadığında ortaya çıkar ama onu da bir şekilde çözerler. Çocuğuyla ilgili değilse yaptığı her şey kendine lüks gelir, tek odak noktası çocuğudur. Dahası “yalnız anne” etiketinden hoşlanmazlar. Çok zorunda kalmadıkça maddimanevi destek istemezler.
Bir de baba var olduğu halde her sorumluluğu sırtına yüklenen anneler var. Zira baba “etkisiz” elemansa yine her şeyi anne üstlenir.
Yalnız anne” statüsü tercih de olabilir, zorunluluk da. Bu, kadının tercihiyse kabullenme süreci daha kolaydır ancak zorunda kaldıysa daha sancılı olabilir. Sorumluluk altında kimi zaman ezildiğini hissetse de bu geçicidir, hayatın iniş çıkışları olduğunu kabullenir. Boşanan ya da eşini kaybeden kadınlar, eşlerinin yokluğunda kendi ayakları üzerinde durabildiklerini görerek, kendilerini daha güçlü ve özgüvenli hissederler.