Çocukların benmerkezcil denilen bir durumu oluyor herşey kendi istediği gibi olsun herkes onunla ilgilensin vs. Gibi. Bu 7 yaşından itibaren kayboluyor. Tabi hayatı boyunca kaybetmeyen sıkıntıkı insanlar var. Bu ilk 7 yaşta kardeşi olunca asla bu durumu kabullenemiyorlar. Kardeşiyle nedeni olmasa bile kavga ediyor çocuklar. Anne baba ilgisini tek kendilerine istedikleri için bir yarış benzeri biley oluyor bu yüzden 7 yaş duygusal yönden en ideali. Aralarında 10 yaş olan ama candan öte birsürü kardeş tanıyorum. Benim bir arkadaşım mesela, ablası bulaşık yıkayıp da elleri üşümesin diye daha 4 5 yaşlarındayken kendisi yıkarmış sürekli. Aile huzuru için de bu duygusal açıdan bakılmalı. Ama bizim insanımızda bir düşünce var. Birini doğurdun ikincisini de hemen yap ikisini hemen büyüt çabuk kurtul. Bir tane çocuk zaten zorken ikincisini niye başına bela diye alasın. Diğeri kendine bakabilecek hale gelsin önce. Ben çocuk doğurdum bir ay sonra herkes diyor ikinci çocuğu düşünmüyor musun artık ikincisini yap. İkisi ikiz gibi büyür ileride rahat edersin. Ben bir bebeği daha bez bağlarken, peşinden koşarken zorlanıyorum bir de on kilo karnımla peşinden koşacağım o zebil halde karnımdaki çocuğa yetemeyeceğim. Çocuk peşinde tek başıma bakarken doğum sancısı gelecek ben çocuğun çantasını mı alayım çocuğu mu kucaklayayım o sancıda, o koca doğum çantasını mı tutayım. Ben doğumda saatlerce yatarken kimse benim çocuğuma ben gibi bakmaz. İkisi de bebek olacak büyük olan küçüğü oyuncak sanacak ben iki dk tuvalete gitsem çocuğu oynamak için yerlerde sürükleyecek. Vuracak. Hem ben daha yeni doğum yapmışken ikinciye çocuk yaparsam ikinci ayında emzirmeyi de bırakacağım mecburen. Çünkü karnımdakinin bağışıklığı için gereken o ilk sütü diğerine veremem. İkisi de gerçekten zebil halde ikisini de yeterli besleyemem. Bu cahilliği düşüncesizliği anlamıyorum. Bir yıl boyunca herkes illa ikincisini yap diyor. Ben oğlumun ilk yılını en özel anlarını hamilelik yüzünden kaçırayım mı illa
Aslında göreceli bir kavram , annenin yaşı , hayattan beklentileri , meşguliyeti , sabrı vs tüm bunlar çocuk ve çocuklar arasındaki yaş farkını değiştirir.. bana göre ideal olan 6 yaş 2 çocuktan başka çocuk düşünmeyenler için.. İlk çocuğu sabırla ve sevgiyle disiplin içinde yetişirken ikinci çocuğa hazır olma süreci bu şekilde daha sağlıklı olabiliyor.. Arka arkaya ikiz gibi büyütülen çocuklar biraz bölünmüş sevgi ve sabırla büyür annenin yıpranma payını yazmıyorum bile ☺️
Tecrübeme dayanarak söylüyorum 2 çok ideal çocuklar biribirine hem kardeş hem arkadaş olarak buyuyor kıskanma olmuyor yas farkı açıldıkçA sorun oluyor 7 8 yas fark çok kotu 15 yas fark olunca hadi büyük akli ermiş oluyor anlıyor ama onun dışında çok anlamlı değil
4-5 kesinlikle 4 olursa sikinti olur cunku birinin lisesi biterken birinin başlar ayni yil heyecan fazla gelir 5 olunca 1 yil kayiyor kendimden biliyorum xd
1 veya 2 olursa abi abla kardeş anlayışı olmaz. Bu sıkıntı çıkarır. 5 üstü olursa da aradaki yaş farkı fazla olduğu için birbirlerini anlamazlar. O yüzden en iyisi 3 bence ama 4-5 de sorun değil.
En İyi Cevaplar