Anne Desteği Candır: Anlatmaya Gerek Yok, Görüyorsunuz!

Anne baş tacı. Bir gülüşümüzle dünyayı kazanırlar, bir gözyaşımıza ise dünyayı yakarlar. Ben bir kız çocuğu olarak devamlı babamdan destek gördüm ancak annemin ise duygusal desteğini her anlamda hissettim. Sert dururdu ama içi giderdi, fark edilirdi. Hiç esirgemedi iyi niyetini ve ben de sizler için anneler ne ara nasıl destek sağlar adlı bir Bence hazırlamak istedim.

O kendini siper eder

Başımız dertte olduğunda, tehlike anında bizi korumayı iyi bilirler. Bir annenin kalbi evlatlarının vücudunda atar. :) O an bence bir anne aslandan farkları kalmıyor. Zarar vermeye çalışan her şeye odaklanıp, tırnakları çıkarıp, var güçleri ile ileri atılıveriyorlar. Ne muazzam bir fedakarlık.

Her anlamda iyileştirir

Hasta olduğumuzda, işi gücü bırakıp bizle ilgilenirler. O ballı sütler, ıhlamurlar paha biçilemez. Her hasta olduğumda da aklıma annem gelir. :) Kendimi annemin ilaçlarına atmazsam iyileşemeyeceğim gibi gelir. Evladın hasta olması bambaşka. O anki üzüntüleri bambaşka. ''Allah benden önce almasın seni, dayanamam.'' diye başlayan lafları ise karşılıksız sevgiyi salıverirler damardan.

Dışlansak bile o hep bizle

Orada burada zorbalığa uğrayıp dışlansak bile ilk kucak açan o olur. Kimseye gerek yok ben seninleyim imajından asla vazgeçmez. İşte o an sımsıkı sarılın ona.

Hiç unutmuyorum. 15 yaş civarında idim ve bir arkadaşımla fena kavga edip küsmüştüm. 2 gün yemedim, içmedim. Sonra annem gelip ''Tek başına hükümdarlık kurmayı böyle böyle öğreneceksin, illaki kimsesiz kalacaksın ama ben hep senle olacağım, unutma yosun gözlüm.'' dedi ve ben o an anladım, anne olmak bambaşka bir psikoloji.

İlk aşklarımızı bilirler

İlk hayal kırıklıklarımıza şahit olurlar. Bizle beraber oğlana saydıra saydıra ağlarlar. Bu paha biçilemez. :) Daha çok arkadaş annelerde görülen bir durumdur. Benim annem bambaşka idi bu konuda. Sen nasılsan evlatların da öyle olacak aman kuzum derdi hep. Ağzını yediğim ne doğru konuşmuş başından beri. :)

Dar zaman kavramını yok ederler

Herkese ''param yok'' ya da ''banka mıyım ben'' diyen annelerimiz biz istedik mi adeta akan suları durdurup, ellerini malum yere atıp, zor an kahramanı oluverirler. Bizde bu görevi anneannem de görürdü. Yaşı 60 civarlarında idi anneanne param kalmadı dediğimde bana verdiği yanıt beni benden alırdı. ''Kuzum sen ta buraya gelme, çarşıda Ziraat var ya, heykelin karşısındaki be. Heh orada buluşalım. Ben sana bir miktar ayarladım.'' derdi. :D Sanki yangından mal kaçırıyoruz. Bir de aman anana deme, almışsın der de vermez bu hafta para falan derdi. Velhasıl anne de, anne yarısı da candır.

Ve ve ve; bir tek annem olsun bana bir şey olmaz! :)