Anketler

6 yıl 7 aydır çok aşık olarak devam ettiğim bir ilişkim vardı ve çok büyük bir aşkla nişanlandık. Nişanlandıktan sonra ailelerimiz bizi yalnız bıraktığı için maddi sebeplerden ötürü sürekli kavga etmeye başladık ancak hiçbir zaman bu kavgaları uzatmadık, hemen barıştık. Bir gün bu sebeplerden ötürü kavga ettik, ben nişanlıma ve ailesine birçok hakarette bulundum; nişanlım beni sakinleştirmeye çalıştığı halde sakinleşmedim. En sonunda suratıma telefonu kapatıp uyudu, defalarca aradım ama ulaşamadım. Ertesi gün zaten barışırız diye onu aradığımda bana nişan attıklarını söyledi ve ben ağladım, beni bırakma ben sensiz yaşayamam gibi şeyler söyledim ancak beni dinlemedi. Ben o anlık kaybetme korkusuyla direkt taksiye binip Ankara 'ya gittim, yolda onu aradım ulaşamadım, ailesini aradım beni istemez tavırlarda bulundular. Sonunda Ankara-Sivas-Erzurum- Ağrı aktarma yapıp Ağrı'ya ulaştım. Nişanlım Ağrı'ya gelip beni aldı ve ailesinin evine götürdü, ailesiyle oturup konuştuk sonra onunla konuşmak için yüz yüze bakınca bir anda gülüştük. Birbirimizi çok sevdiğimiz için genelde istemsizce gülerdik. Sonra bir odaya girip yalnız konuşalım dedik, odaya girdik ve birbirimize sarıldık; ben ona sarılıp bir daha bana kaybetme korkusu yaşatma vs. diyip ağladım. Sonra aramızda yakınlaşma oldu. O gece o arkadaşında kalmaya gitti, ben de onun ailesiyle kaldım. Ertesi gün çalıştığı yerin güvenlik evi vardı, orada kaldık; ilk yakınlaşmada onu arzuladım ama ikinci yakınlaşmada bir anda içime bir soğukluk girdi. Sonra oradan ayrılıp ailesinin evine geri döndük, ailesinin yanında da yine duygularım eskisi gibiydi, hatta çok mutluyduk. Karı koca gibiydik. Sonra ertesi gün sorunlarımızı halletmiş bir şekilde beni otobüse bindirdi. Ondan ayrıldığım için çok mutsuzdum ve Konya'ya döndüğümde o sıkıntı içimde büyüdü, nişanlıma içimde olan durumdan bahsettim ve Konya'ya gelmesini istedim. Konya'ya geldi, ancak geldiğinde eskisi gibi içim kıpır kıpır olmadı, otele gittik; yakınlaştık hatta ben onu çok arzuladım. Daha sonra sabah uyandık ve bir anda ağlamaya başladım, neden bir şey hissedemiyorum dedim. O ağladı, ben ağladım. En sonunda psikolağa başladım, yarın da psikiyatriye gideceğim. Psikologla sadece bir kez görüştüm. Onunla birçok hayalimiz var kız çocuğumuz olacak vs. Şimdi neden hayal kuramıyorum. Daha bir gece önce deli gibi sevdiğim adama neden şimdi böyle hissediyorum. O benim her şeyim, onsuz yapamam, onsuz hayat düşünemiyorum. Ona sana bir şey hissedemiyorum diyorum ama hep onunla konuşmak istiyorum. Biraz ara verelim dedik yine dayanamayıp az önce yine onu aradım. İçim daralıyor, artık dayanamıyorum, bazen ölsem daha iyi diyorum, en azından onun sevgisiyle kalbimde giderim diyorum. Ayrılmak istemiyorum, kız çocuğum olsun istiyorum ondan? Geceleri onu özlüyorum ama sabah tekrar içime sıkıntılar giriyor. O düzeleceğiz diyor ve yanımda olduğunu söylüyor. Gerekirse seni 2 3 yıl daha beklerim diyor. Gelinliğim bile hazır. Onsuz yapamam. O benim çocukluğum.

Aşka inanıyor musunuz? Gerçekten aşk var mi ya da gerçekten seven var mıdır?

İlk buluşmada öpüşme normal mi

Erkek arkadaşımla sürekli şu problemi yaşıyorum ona yansitmadan buda çok zoruma gitmeye başladı sürekli sosyal medya hesaplarında aktif olduğu halde benim paylasimlarima bakmıyor wp olsun sosyal medya hesapları olsun yazdığım mesajı bile çok geç görüyor ama instadan baktığım zaman aktif oluyor yanımdayken birileri bişi yazsa ya da paylassa anında gören birisi, telefonun şifresini biliyorum ne zaman telefonunu alsam önce izin aldığım halde izin veriyor sonra ben bisilere baktığım zaman hemen gözü telefonda olup neye bakıyorsun napiyorsun falan filan bisiler diyip tartışma çıkarmaya başlıyor bana guvenmiyormusun hiç sevmedigim şeyler telefonum kurcalanmasi o zaman neden izin veriyorsun bu konu hakkında düşünceleriniz nedir düşünmekten ve içime atmaktan sıkıldım

Benden hoşlandığını söyleyen hatta ben onu reddettiğim halde (bana bakmaz dediğim için) ailemden beni isteyen birine birlikte olamayız dedim, daha sonra başka biri de benden hoşlanıyormuş, demek ki benimde bi giderim varmış diyerek o reddettiğim adama hayır dediğime bin pişman oldum, bu defa ben ona yazdım fakat okumayı bırak mesajı açmadı bile , artık bizden gerçekten olmaz değil mi?

Aslında soru metninde tam olarak ifade edememiş olabilirim. Üniversite mezunuyum. İşsizim bu yüzden atanmaya çalışıyorum. Ailemle yaşıyorum. Evi babam emekli olması üstüne çalışarak geçindirebiliyor ve kıtkanat geçiniyoruz. Evimizin tüm eşyalarımız eski, Benim çalışamamamdan dolayı, atanamamdan dolayı da eve destek olamıyorum. Kendi üstüme başıma alamıyorum. Ailem de aynı şekilde. Diğer taraftan da annemin psikolojisi bozuk. Hatta ağır düzeyde bozuk her şeyin tam tersini ve bize zarar verecek şekilde olanını yapar. İnsan içine çıkarıp da insanlarla tanıştıramıyorum. Konuşmalarıyla hareketleriyle sürekli bir soruna sebep olacak diye korkuyorum. Daha önce oldu ve her seferinde ben milletten özür dilemek açıklama yapmak zorunda bulundum. Tedaviye güç bela başlattık ama devam etmedi. Evde benimle sürekli kavga edip beni aşağılar işsizliğimden tut da bu yaşa kadar evlenemememe kadar hiçbir erkekle sevgili olup cinsellik yaşayamama kadar (sebebi zaten kendisi onun bu hali) ya da şişman birisi olduğum için sürekli çirkin olduğumu söyler. Çirkin değilim. Çünkü sosyal medyaya photoshopsuz ve makyajsız fotoğraflarımı koyduğumda beğeniliyorum karşı cins tarafından. Fakat beni beğenen tipler içinde doktor, avukat diyebileceğim belli bir sosyo ekonomik düzeyin üstünde insanlar çıkıyor. Fakat ben bu yazdığım sebeplerden dolayı kendimi onlardan aşağı görüp kimseyle konuşmuyorum. Tanışmak için takip yolladıklarında da kendimi hep geri çekiyorum. Bu yazdığım şeylerden dolayı da normalde de bir ortamda da pek kimseyle konuşmuyorum. Genelde hep tek oldum yalnız oldum. Sosyal medyada gördüğüm erkekler üstü başı giyimi düzgünce, çalışan, ayrı evi olan, belki Türkiye içinde veya yurtdışında gezebilmiş tipler. Ve anneleri babaları da benim annem gibi psikolojisi bozuk dengesiz değildir. Bu kadar uzun yazıyı okuyup da annem hakkında bunları söylediğim için laf söyleyecek biri çıkar belki ama beni o dünyays getirdi ben istemedim. Doğmayı, ondan da doğmak istemedim. Burada mağdur olan benim aslında. Benim bunlardan dolayı karşı cinse karşı ilişkilerimde, sosyal ilişkilerimde özgüvensiz, değersiz hissetmem ve tercih edilmeyeceğimi düşünmem normal mi? Siz ailesi ve kendisi bu durumda olan birini hayatınız da tercih eder miydiniz? Bu anlattıklarım elbette hemen ortaya çıkmayacak öğrenilmeyecek samimiyet arttıkça birbirimizi tanıdıkça ortaya çıkacak.