Ailem yemek söylerken beni hiç sormuyor, kendimi değersiz hissetmem normal mi?

Dimi ben herkesi düşünerek yemek pişiriyorum salatasından tut sulu yemeğine kadar 4 4 masa kuruyorum evde yemek olmadığında bir şey sipariş ederken sende yermişim diye sormuyorlar bile madem değer görmüyorum o zaman aynı tepkiyi bende veririm

Bi zamanlar evli değilken, annem babam çalışırdı, koştur koştur okuldan gelir, yemek yapar sonra kursa giderdim yine koştur koştur gelir sofra kurar evi toplardım, annemin gözünün içine bakardım, annem bi kaşık yemekten alsında ay ne güzel olmuş desin diğe. Demezdi anne nasıl olmuş sorardım, eh işte açım yiyorum, açken ne olsa yerim yemek işte derdi. Öyle öyle beni kendilerinden soğutdular. Seviyorum tabi hepsini onlar canlarım ama zamanında başımda kavak yelleri uçuşurken onlardan beklediğim ilgi ve sevgiyi başka yerlerde aradım. Yanlış kararlar verdim. İşte aile tüm kötülüklerin iyi niyetle yapıldığı tek yerdir. Sizin gibi böyle şeyleri yaşayanları görünce aynı anıları tekrar tekrar yaşıyorum sanki.

Yazdıklarını tek tek okudum resmen aynı hayatı yaşamışız ve ben halen o hayatı yaşıyorum ne yaparsam yapayım hiç birşekilde karşılığını görmüyorum hiç birini memnun edemiyorum evin büyüğü olarak bunları yapmak zorunda değilim hepsi bir birey kendileride yapabilirler ama yapmayınca yapacaksın tabi diyorlar evin büyüğü sensin sen örnek olucaksınn diyorlar kardeşlerime en ufak bir şey söylesem onlar benim çocuklarım sen onlara bir şey diyemezsin onları ben doğurdum diyor sen kurtulmuşsun evet haklısın aile kan bağı var atsan atılmaz satsan satılmaz ama cidden kendimden uzaklaştırmak için elinden geleni yapıyorlar umarım güzel bir evlilik yapmışsındır sana değer veren verdiğin değerin kat ve katını veriyordur umarım

Böyle şeyleri yaşatan bir aileden çıkan insan nasıl doğru kişiyi bula bilir ablacım. Tabikide doğru kişi değil, ama idare ediyorum. Şiddet ve aldatma olmadığı sürece yürür gider. Ne yapayım. Zaten kapanmamış bir sürü yaram var. Anne keşke çalışmasaydın başımda dursaydın. Yeni giysim olmasaydı istediğim yemeyi yemeseydim ama kapıyı açarken evden senin sesin gelseydi diyorum nankörsün diyor. Eve hep erken ben gelirdim. Karanlık eve gelir korkarak bismillah çekerek ışıkları yakardım. Uzaklaştım kurtuldum sandım ama tüm acılarım ayağıma takıldl benimle beraber sürüdüm hep. İnşallah senin hayatın farklı ve güzel olur. Hep değer gördüğün insanlarla çevrili olur hayatın amin inşallah

Dimi sonuçta ben yemek yaparken herkesi düşünerek yapıyorum ama onlar sadece kendilerine düşünüyorlar

Eve role haklısın uzulme arkds olalım mi