Küçükken size lüks gelen şeyler nelerdi?

Bu hayatta hayalini en çok kurduğum güzellik 2007-2008 Turkcell Süper Lig'de kullanılan Nike Total 90 Aerow futbol topudur. Ben ki çocukluğunda sabahtan akşama kadar sokak futbolu oynayan birisi için bu top cennette üretilmiş bir güzellikti. Bir türlü ulaşamıyordum bu topa. İnternet kafede Google'da resimlerini aratır bakar, hatta ''Keşke elim ekranın içine uzanıp topu alabilsem'' diye iç geçirirdim. Aldığım plastik topların üzerine onun boyamasını yapardım. Geceleri o topla futbol oynadığımı hayal ederdim. Şimdi o topu satın alabilecek param var lâkin piyasada o top yok. Yine ulaşamıyorum. Eski sevgim gitti ama mâzisi var. Benim için uzun bir dönem lüks kaldı.

Küçükken bana lüks gelen şeyler bugünden bakınca aslında çok basit şeylermiş. Mesela dışarıdan pizza söylemek başlı başına bir olaydı. Kutuyla eve pizza gelince sanki evde bayram havası olurdu. Markalı bir ayakkabı ya da çanta almak da ayrı bir lükstü, vitrinlerde görüp içimden “bir gün benim de olacak” dediğimi hatırlıyorum.

Koca bir pastel boya seti, renk renk kalemler, kokulu silgiler de gözümde inanılmaz değerliydi. Okula giderken çantamda onlar olduğunda kendimi nedensizce daha “özel” hissederdim. Bir de internet kafeye gitmek vardı; sınırlı harçlıkla alınan bir saat bile dünyaya açılan kapı gibi gelirdi. Evde bilgisayar bile yokken, orada oturup oyun oynamak ya da müzik açmak benim için lüksün teknoloji versiyonuydu.

Küçük bir tatil bile olsa, arabaya doluşup başka bir şehre gitmek, otelde kalmak, açık büfe kahvaltı görmek… Bunlar da hep “zengin işi” gibi gelirdi gözüme. Hatta bazen sadece dışarıda ailece yemek yemek bile normal bir aktiviteden çok, özel bir gün gibiydi.

Şimdi geriye dönüp düşününce, o zaman “lüks” dediğim şeylerin aslında sevildiğimi, düşünüldüğümü ve değer gördüğümü hissettiren anlar olduğunu fark ediyorum. Asıl lüks, o küçük detayların insana yaşattığı duyguydu galiba.