Herkes çılgınca eğlenirken ortamdan kopuk hissetmek normal mi, bende mi bir tuhaflık var?

Ama seni hep görüyorum yalnızım diye dert edip duruyorsun

İçine kapanıksın, ama kabul edemiyorsun. Yalnız olmanın her zaman kötü bir şey olduğunu sanıyorsun, bir kez olsun bundan yalnız kalmaktan zevk almaya çalışamaz mısın?

Senin tek problemin kendini kabul edememek. Bu yüzden de kendini hep kıyaslıyorsun. Onlar eğleniyor diye, sen eğlenemiyorsun diye bu eksiklik mi? Herkese göre eksiklik olsa bile senin, ben buyum, demen lazım. Hayatındaki en önemli kişi sensin çünkü

Bu imkansız. Şöyle düşün, bir inşaat var, temelleri sadece 5 katlı bir apartman olabilecek şekilde atılıyor. Yıllar geçiyor bu sayı belki 3 belki 8 oluyor. Ama asla bir gökdelen olamayacak. O temeller dediğim bizim çocukluğumuz, diğer yıllarda o temele inşa edilen her tecrübemiz, bizi daha iyi ya da daha kötü yapan şeyler. Bizi bizden farklı yapan şeyler değil. Yaaani şuanki halini kabul etmediğin sürece değişen hiçbir şey olmayacak.

Sen kendini ezmeye alışmışsın ya da dışarıdan gelen sözleri kabullenmişsin. Bu seni engeleyen şey ama bu engeli ben kaldıramayacağım. Yazdıklarım yarın senin hayatın bir hiç olacak. O yüzden aklına bazı şeyleri kazımaya çalışıyorum. Daha iyi olman için ağlamanı bir işe yaramayacağını söylemek gibi

Kendin mi gittin

Farkedip bir şey sormadılar mı

İyi yapmışsın

Yaramamış ortam