Hiç olmayan yaşama isteği?

Merhaba arkadaşlar..

25 yaşındayım.. Nerden başlasam bilmiyorum ki. Yıllardır debelenip duruyorum. Yanlış bölüm tercihi, peşimi bırakmayan talihsizlikler, herkesin kolayca hallettiği meselelerin bende düğüm olması, bir kez bile ilişkimin olmaması..

Okulu bile bitiremedim. Haliyle işim de yok. Dışarıdaki insanlara evden çalışıyorum diye yalan söyledim ama umrumda değil. Benim kafamın içi bir milyon çünkü.

Diyeceksiniz ki kendini başka hayatlarla kıyaslama. Olmuyor işte öyle. Çevremdeki en aptal kız bile 22 yaşındayken 3 yıllık ilişkisini evlilikle taçlandırdı, eşiyle ülke ülke gezdi ayrıca benim bitiremediğim mimarlık bölümünü uzatmadan bitirdi. Harika bir hayatı var. Ben bu yaşa kadar hep en iyisi olsun diye çabalarken millet dümdüz hayatını yaşadı. Bu sadece bir örnek. Millet en azından okulunu bitiriyor kötü de olsa bir işi var. Sıkıldım artık ya. Neye elimi atsam elimde patlıyor. Bir projemi başka okulda yaz okulunda veriyim dedim. Benim okulum DC'yi kabul etmediği için o bile elimde patladı. Param da tatilim de umutlarım da boşa gitti.

Minicik bir ümidim bile yok artık. İnsanın hayatında hiç mi gelişme olmaz? Tüm bunların üstüne iyice içime kapandım artık yakın dostlarım dışında kimseyle görüşmek istemiyorum. Okulda bir sunum yapamıyorum, aktifliğimi gösteremiyorum, ayrıca benim arkamdan konuşulduğunu ve benim apaçık dışlandığımı biliyorum.

Yeni yıl geliyor ve ben ilk kez, gerçekten ilk kez, bu kadar hayattan bezdim. Ömrüm bitsin diye günlerimi geçiriyorum resmen. İnancım izin vermiyor diye canıma kıymıyorum zaten, yoksa çoktan ona da el atmıştım. Çok doldum, buraya içimi dökmek istedim. Bilmiyorum.. İlk kez ne yapacağımı bu yolun sonunun nereye varacağını bilmiyorum. Tek isteğim sessiz sedasız ölmek. En azından daha fazla acı ve belirsizlik çekmem.