Parası olmayan arkadaşınıza her seferinde yemek ısmarlar mısınız, sınırınız ne?

Parası olmayan bir arkadaşıma tabii ki yardım ederim ve fırsat oldukça yemek ısmarlamaktan da çekinmem. Ama bunu sürekli ve tek taraflı hale getirmek de doğru olmaz. Birinin gerçekten zor bir dönemde olduğunu bilmekle, bunu alışkanlık haline getirmek arasında fark var. Eğer gerçekten ihtiyacı varsa elbette destek olurum; ama bu durum uzayıp gidiyorsa, bir noktadan sonra karşı tarafın da bir şeyleri dengelemesi gerekir. Yani sınırım şuna bağlı olurdu: ihtiyaç mı, yoksa sürekli bir beklenti mi? İhtiyaçsa elimden geldiğince destek olurum, ama sürekli hale gelirse bunu da konuşarak dengelemeye çalışırım.

Gerçekten olmadığını bildiğim arkadaşlarıma hesap odetmem. Ama bazıları yemeğe parası yokken cafeye parası yokken yasa dışı bahise falan maaşlarını yatırıyor. Bu insanlara paran yoksa gelme diyorum. Paracı olduğum için değil aklını başına devşirmesi gerektiğini düşündüğüm için.

Nadir buluştuğum arkadaşım var durumu iyi değil biliyorum her seferinde ben her şeyi ödemeye çalışıyorum. Nadir buluştuğum için yapıyorum yoksa yapmazdım