Üniversitede sadece ödev zamanı arayan arkadaşlar iki yüzlü mü, yoksa ben mi enayi gibi fazla mı alınganım?

Benim iki yıldır konuştuğum arkadaşlarım vardı üniversiteden. Onlar bir dönem uzattı yani benden bir dönem sonra mezun oldular. Son dönemimizde ise bizim bitirme ödevlerimiz oluyor, onu geçebilirsek mezun oluyoruz ve zor bir ders. Olayın arkası daha uzun ama kısa ve net anlatacağım. Arkadaşlarımın adı Ayşe ve Fatma olsun. Fatma bana ödevine yardım etmemi teklif etti. Kabul ettim. Biz ödev teslimleri haricinde hiç konuşmuyoruz. Ne Ayşe’yle ne Fatma’yla. Bu 3-4 ay sürdü ve sadece ödevden ödeve görüşmeye başladık, bu da beni rahatsız etti yani. Normalde buluşuyorlar, bir şeyler yapıyorlar ben yokum, ödeve gelince alo yardım et. En son ödevine yardım etmeyi reddettim öyle olunca. En son da uzun bir paragrafla hissettiklerimi anlattım, ikisiyle de görüşmeyi kestim. Ama gel gör ki işin sonunda yine ben suçlu oldum. Ben kendimi yalnızlaştırmışım, ben onlardan uzaklaşmışım. Benim sizden uzaklaşmak gibi bir niyetim olsa neden vaktimi ayırıp geleyim, size ödevinize yardım edeyim. Ki zor iştir, parayla teklif eden oldu yapmadım. Ha madem böyle düşünüyordunuz işiniz düştü diye de aramayın o zaman beni. Ay çoluk çocuk işler aslında ama insanın canı sıkılıyor, verdiği değeri göremeyince ki normalde de hiç böyle hesaplar yapmam, 10 senelik arkadaşım var, bir kere bile sen yaptın yapmadın dediğimi hatırlamıyorum, kendiliğinden oluyor zaten ikimiz de aynı özeni gösteriyoruz ama bu normal değil ya, bildiğin emek sömürüsü. Yardım ettiğim ilk iki ödevi de başımın gözümün sadakası olsun, yardım ettiğime değil, verdiğim değeri göremediğimi çok geç anladığıma üzülüyorum. Böyle bir şey yaşayan oldu mu üniversite hayatı boyunca yoksa tek enayi ben miyim