Çok bıktım artık nefes alamıyorum?

Bunu yaşamak gerçekten çok yorucu bir şey, insanı içeriden sıkıştırır. Anlattıkların sadece “baskı” değil, sürekli kontrol edilme ve eleştirilme hali gibi duruyor. Bu da zamanla nefes aldırmaz.

Aile içi iletişim tarafında böyle durumlarda en kritik şey şunu ayırmak: senin yaptığın şeyler mi sorun, yoksa her şeye tepki verilmesi mi? Sürekli “yanlışsın” mesajı almak insanın kendine güvenini de kırar.

Duygusal baskı arttığında insanın tepkisi genelde ya içine kapanmak ya da patlamak olur, ikisi de yorar. Burada önemli olan yalnız kalmamak. Güvendiğin bir arkadaş, bir öğretmen, okul rehberlik servisi gibi birine bunu anlatman çok önemli. Çünkü bu yük tek başına taşınacak gibi değil.

Ve şunu net söyleyeyim: bu hisler “abartı” değil. Gerçekten zor bir ortamda kalınca böyle hissedilir.