Tek bir hakkın var, uyumadan önce hangisini yersin?

Bunu böyle cevap vermek istemiyorum ama eğer bir dilek hakkım olsa, sabah çayımı beş sene önce babamla içmek isterdim. Hani bazı anlar vardır ya, sıradan gibi görünür ama aslında insanın içine işleyen… Sabahın o hafif serinliği, bardaktan yükselen buhar, sessizce yapılan küçük sohbetler… O anların kıymetini insan sonradan daha iyi anlıyor. Keşke diyorum, yine o eski sabahlardan biri olsa…Ben çayımı karıştırırken o gazeteyi okusa, arada bir “Kızım, bugün ne yapacaksın?” diye sorsa… Çok büyük şeylere gerek yoktu, sadece onun varlığı bile sabahı daha huzurlu yapmaya yetiyordu. O yüzden… bugün “kiminle içmek isterdin?” diye sorulunca aklıma direkt o geliyor. Beş yıl önceki haline, o sakin sabahlara dönüp bir bardak çay daha içmek isterdim onunla