Ölünce helvanızı neyli yapılsın istersiniz?

Ben ölünce helvam un helvası olsun isterdim. Ama öyle alelacele kavrulmuş, mecburen yapılmış bir helva değil. İçine biraz hüzün, biraz da hatıra katılsın. Tavanın başında karıştıran biri, belki bir an durup “iyi insandı” desin sessizce. Kavururken unun kokusu yükselsin, geçmişten bir sahne gibi odayı sarsın. Birlikte gülüp geçirdiğimiz zamanlar düşsün akıllara ve sonra belki bir lokma alınır o helvadan, “İnsan yaşarken değil, gittikten sonra da hatırlanmalı” denir içten içe. Un helvası sade görünümlüdür ama anlamı derindir. Tıpkı bazı hayatlar gibi: Gösterişsiz ama iz bırakan.