Kahveyi çoğu zaman tek başıma içerim. Sessizliğin içinde o kokuyu hissetmek, dumanını izlemek bana yetiyor. Yanımda kimse olmasa da fincandan yükselen sıcaklık sanki bana eşlik ediyormuş gibi gelir. Bazen insanın ihtiyacı kalabalık değil, kendiyle kurduğu o küçük bağdır. Kahve bahane olur, asıl olan o anın dinginliği ve içten gelen huzurdur. Yalnız içtiğimde bile kalbime dokunan bir sakinlik taşır.
Kahveye çok anlamı katmıyorum, kim güzel yaparsa onla içeriz... Gözlerinin içine samimiyetle bakarak içtik ne oldu 40 gün bile hatrı olmaz nankörse insan
Valla ben işi düşenle de içerim, hiç tanımadığım biriyle de içerim, en sevdiklerimle de içerim, bu hayat çok boş yaa, o an bana ne getirirse öyle yaparım 🙂