En son kiminle kahvaltı ettiniz?

Annemle kahvaltı ettiğimde her şey daha sade, daha içten geliyor. Sofrada çok fazla şey olmasa bile o oturuşun kendisi yetiyor insana. Çayın buharı, annemin bir şey demeden tabağıma bir şeyler koyması, o sessiz uyum... Ne uzun uzun konuşmak gerekiyor, ne de bir şeyleri açıklamak. Yan yana oturmak bile yeterli oluyor bazen. İçim bir tuhaf rahatlıyor, sanki dünyadaki en güvenli yerdeymişim gibi hissediyorum. O yüzden annemle yapılan kahvaltı, kahvaltıdan fazlası gibi. Hem karnım doyar, hem içim.

Yani hiç hatırlamıyorum hep kendim ediyorum tek başıma