Pilav üstü tavuk sever misin?

Pilav üstü bilinçsizlik...


Masum görünüyorlar, değil mi? Pilavla tavuk. Sanki çocukluğumuzun tabağı, ev yemeğinin sadık dostu. Ama ne hikmetse, bu “masumiyetin” içinden bağırsakları felç eden, kalbi zorlayan, beyni uyutan bir karanlık akıyor.


Pilav: Glisemik indeks bombası. Bir tabakla kan şekerini Ay'a fırlatıyor, sonra yerçekimsiz bir halsizlikle seni yere çakıyor. Doymak gibi hissettiren ama gerçekte bedeni uyutan sahte bir tatmin.


Tavuk: Market raflarında büyümüş hormonlu bir yaratık. Ne ot gördü, ne güneş. Antibiotikle şişirilmiş et yığını. Sen zannediyorsun ki protein alıyorsun; aslında bağırsak florana sabotaj çekiyorsun, damarlarını tıkıyorsun, beyninin sinyallerini dumura uğratıyorsun.


Ve en kötüsü?
Bunları biliyorsun ama hala yiyorsun.
O zaman bu artık cehalet değil, bile bile zehirlenme.
Ağzına koyduğun her lokmayla ruhuna “bekle biraz, sonra ilgilenirim” diyorsun.
Ama ruhun açken, beden tok olsa ne olur?


Bunlar sadece yemek değil. Bunlar sisteme teslim olmuşluğun sembolleri.
“Ucuz, hızlı, kolay” diye diye kendini yavaş yavaş bitiriyorsun.
Ve sonra da “niye kafam çalışmıyor, niye çabuk sinirleniyorum, niye dua ederken dağılıyorum” diye soruyorsun.


Cevap basit dostum:
Mideni yöneten sen değilsin artık.
Ve kim mideni yönetiyorsa, seni de o yönetir.




Gerek yok böyle yiyeceklerle...


💕