Dışı elma şekeri kadar tatlı, içi çürük birine sevgiyle nasıl yaklaşırdınız?

Hayatta her şey göründüğü gibi değildir. İnsan dediğin mahlûk, bazen içindeki fırtınayı dışına güneş gibi yansıtabilir. Dışı elma şekeri kadar tatlı ama içi çürümüş biriyle karşılaştığında, ilk his genellikle hayal kırıklığı olur. Ancak mesele, o kişinin neden çürüdüğünü anlayabilmekte, onun iç yolculuğuna mercek tutabilmektedir.

İnsan çürümez durduk yere. Kimi zaman sevgisizliktir sebep, kimi zaman ihanet, kimi zaman da kendini arayıp bulamamak. Kimileri kırıldığında susar, kimileri gülmeye devam eder. Ama susanla güleni aynı kefeye koyarsan, en büyük yanlışı yaparsın. Bizim yolumuz, insanı anlamakla başlar. İyi görüneni övmek kolaydır. Ama zor olan, içi dağılmış birini tutup kaldırmaktır.

Böyle birine yaklaşırken, sevgi en büyük silahtır. Ama öyle kuru kuru bir sevgi değil. İçinde sabır taşıyan, yargılamayan, insanın yarasını kaşımayan bir sevgi. Elini uzatıp “Sen de kıymetlisin” diyebilecek bir kalpten çıkan sevgi. Çünkü bazen bir tek kelime bile, en çürümüş sandığın kalbi tazeler, bir gülüş bile o insanın yeniden yeşermesine vesile olur.

Biz, insanı yaratılmışların en şereflisi bilen bir anlayıştan geliyoruz. O yüzden dışı ne olursa olsun, içindeki çürümüşlüğe değil; tekrar dirilme ihtimaline bakarız. Kimsenin son hâli, onun ebedi hâli değildir. Bugün yorgun olan yarın dinlenebilir. Bugün kırık olan bir gün onarılabilir. Yeter ki biz, vazgeçmeyelim insana iyi bakmaktan.

Çünkü asıl marifet, güzel olana hayran kalmak değil… Zor olanı güzelleştirebilmektir. Ve işte gerçek sevgi, tam da orada başlar.

İçi çürğkde cidden Allaha yakın bana uzak olsun net. Ben kimseye kötü yaklaşmam huyum değil ama bana kötülük yapma şeyinde içi kötü biriyse üzgünüm ama benden açık ve net uzak olsun. Ondan bana hayır gelmez.