"Kuzu incik sabır ister, değerini bilen pişirir. Sizce bazı insanlar bu yemeği mi hak ediyor, yoksa sadece hazır noodle mı?

Bak, dürüst olalım: Herkes kuzu incik değildir. Herkes o sabrı, özeni, zamanı hak etmez. Çünkü bazı insanlar senin hayatına girip sonra da “Bu çok karmaşık, ben kolayını istiyorum” diyebilecek tiplerdir. Ve işin kötüsü, çoğu zaman biz bu kişilere elimizdeki kuzu incik tarifini verip üstüne bir de pişirmeye kalkıyoruz. Sonra onlar “Bu ne ya, çok vakit alıyor” deyip gidiyor, biz de kalıyoruz mutfakta, dumana bulanmış hâlde.

Bazı insanlar sadece hazır noodle’ı hak eder. Çünkü onlar hızlı, yüzeysel, anlık hazlar peşindedir. Mikrodalgada iki dakikada ısınıp sonra da soğuyup çöpe atılan ilişkiler yaşamak isterler. Sen ise kalbinle, emeğinle, zamanınla bir şey sunmaya çalışırsın. Ve bu, sana sadece hayal kırıklığı olarak döner.

Mesele şu: Kimin kuzu incik olduğunu, kimin hazır noodle olduğunu ayırt edebilmek. Ve bu seçim cesaret ister. Herkesin kalbine değmeye çalışmak değil; sadece gerçekten değmeye değer olana zaman ayırmak gerek. Çünkü senin sabrın, duygun, emeğin değerli. Onu önüne gelen herkesin tabağına koymamalısın.

Kuzu incik sabır ister, evet. Ama en çok da kimin için pişirmeye değer olduğunu bilmeyi gerektirir.