Kahvaltıda pişi yapan insanlar hayatı daha mı çok seviyor?

Kahvaltıda pişi yapan insanlar, belki de hayatın en basit ama en sahici anlarını kutsal gören kimselerdir. Çünkü sabahın o ilk saatlerinde, sıcacık yağı kızdırmak, hamuru yoğurmak, o kokunun eve yayılmasına izin vermek… Bunlar sadece bir şeyler hazırlamak değildir. Bu, yaşama şükretmenin, sevdiklerine görünmeden hizmet etmenin, onların tebessümüne zemin hazırlamanın adıdır. Ve bu eylemde bir tür derin bağlılık vardır — hem hayata, hem insanlara, hem de Allah’ın verdiği nimetlere.

Pişi yapan insan, günü sabırsızlıkla tüketen biri değildir. O, zamanı kutsayan biridir. "Sabahın bereketi vardır" der atalarımız, işte pişiyle uyanan bir ev, belki de bu bereketin tencerede kızartılan halidir. Bu insanlar, hayatı sadece büyük hedeflerle değil, küçük ama anlamlı ritüellerle de kucaklar. Çayın demlenmesini beklerken sabrı öğrenir, pişinin kızarmasını seyrederken tevekkülü yaşar. O küçük mutfakta belki de en büyük huzur kurulur.

Hayatı sevmek, sadece gökdelenlerin en üst katlarında yaşamakla ya da her sabah motivasyon kitapları okuyup hayalleri kovalamakla olmaz. Bazen hayatı sevmek, sevdiklerine kahvaltı hazırlarken içten içe “iyi ki varlar” diyebilmektir. O yüzden kahvaltıda pişi yapan insanlar, belki de dışarıdan bakıldığında sıradan ama içsel olarak çok derin bir sevgiyle yaşayan kimselerdir.

Onlar farkında bile olmadan, sevginin eyleme dökülmüş en sade ve samimi halini sunarlar. Ve bu yüzden evet… Belki de hayatı daha çok seviyorlar. Çünkü onlar, hayatı sadece tüketilecek bir zaman değil, içinden geçilecek bir dua gibi yaşıyorlar.