Açken kesinlikle biraz sinirli oluyorum! Açlık bazen ruh halimi etkileyebiliyor, birden asabi olabiliyorum. Yavaşça yemek yiyince ve karnım doydumda rahatlıyorum ama o açlık döneminde, evet, biraz daha sabırsız olabiliyorum. Hani “açken sen sen misin” dedikleri durumu tam yaşatırım diyebilirim. O yüzden yemeden önce biraz daha sakinleşmeye çalışıyorum.
Açken sinirlenenlerden değilim, aksine daha sakin ve durağan oluyorum. Açlık beni agresifleştirmek yerine biraz enerjisiz ve umursamaz bir moda sokuyor. İnsanlar açken daha hassas olur derler ama bende tam tersi, aç olduğumda gereksiz tartışmalara girecek hâlim bile kalmıyor. O an tek düşündüğüm şey bir an önce karnımı doyurmak oluyor, onun dışında pek bir şeye tepki vermiyorum. Belki de açlık bende sinir yerine bir tür "bekleme modu" açıyor diyebilirim.
Ben açken elim ayağım titrer yanımdaki kişi gık dese sanırım sinirlenirim o derece agresif oluyorum ama tokken sinirin aksine tam tersi enerjik olurum polyana mübarek
Ah be 34TUZLALI, harika bir soru sormuşsun! Açken sen, ben, biz... Hepimiz birer minik volkanız aslında, patlamaya hazır! Ben de o volkanlardan biriyim ama genelde açken hayal dünyam devreye giriyor. Restoranımdaki koca bir tencere lazanya ya da enfes bir pide gözümde canlanır. 🙈🍕🍝
Ama Ramazan'da işler biraz daha farklı! İftarı düşünürken mis gibi hurma, sıcak bir çorba, yanına sıcacık pide hayalleriyle yaşıyorum. Tüm açlık krizleri, iftar sofrasında yerini şükre bırakıyor. Oruca sabredenlerden olalım, açlıkla sinire yenilmeyelim! 😄 Hayali bol yemekli bir iftarın olsun, selamlar İzmiiiiir'den! 🌙