İnsan ilişkilerimi devam ettiremiyorum ne yapmalıyım ?

Olabilir böyle şeyler, grip gibi nezle gibi psikolojik rahatsızlıklarımız da bizi zaman zaman ziyaret edebilir. Psikiyatrdan destek alabilirsin, yani bu da bir hastalık bunu kabul et, ama inan tedavisi ve çözümü var.

Aslına bakacak olursan kendi kendinin pskiyatristi bile olabilirsin. Kendine telkinler vererek, kendinle barışık olarak, belki ihmal ettiğin kendine biraz daha bakıp, saçını tarayıp güzel cicilerini giyip hafif de makyaj ve koku sürerek ne bileyim böyle ufak tefek şeyler ile özgüven alabilirsin. Hepimizin buna ihtiyacı var, gerçekten. Benim büyük dedeme köylüler oyun yapalım demiş ve dedemi her gören köylü, "Aboo Memmed aga rengin düşmüş, sararmışsın bea ne hastasın" türünden laflar söylemiş, gariban dedem de en son eve kendini zor atmış, hanım ölüyorum been diye yatak döşek düşmüş :D Bizim köy hala hatırlar ve ibret olsun diye anlatır bunu. Tamamen psikolojik bir durum. İnsan ilişkisi böyle bir şey, çok etkili gördüğün gibi.

Öncelikle kendinle barış, kendini tanı, küçük aktivite ve uğraşlar edinmeye bak. Bahçen var ise onla uğraş, evde kendi kendine egzersiz spor hareketleri yap hatta çık parkta yürü. Bunu kendine telkin vererek ya da anne ya da ablanı vs. de olaya katarak yapabilirsin onlardan da destek alabilirsin, olmadı dediğim gibi psikolog ya da psikaytra gidebilirsin, mesele değil.

Ayrıca insanlar ile içli dışlı olmak zorunda değilsin. Ama kendini toplumdan soyutlamamalısın. Yanlızlığı sevmek anormal bir şey değil, ama dediğim gibi aşırısı da bir hastalıktır ve tedavisi vardır. Geçmiş olsun.

Tam beni tarif ettin. Okula ara verdiğim dönem bende senin gibiydim. Kendime meşgale bulmuş ömür boyu bununla avunacagımı dusunurdum. Liseden samimi oldugum arkadaşlarımla irtibatı kopardım. Çogu bitirip avukat, muhendis doktor oldu. Yakın arkadaşlarım ise evde kalmanın beni daha da geriye götürcegını soyler, hic bişe yapmıyorsan en azından dısarı cıkıp hava al derlerdi. Allahtan abimle aynı şehirde aynı fakültede idik. Onun yardımı oldu. Öncelerı sınavlarına bile girmedıgım fakulte derslerıne istemeye istemeye olsada çalısmaya basladım. Artık kendimi o kadar korkutmustum kı hıc bir zaman saplandıgım yerden cıkamayacagımı dusunurken sadece denedım. Umutsuzca. Ama caba gösterince azda olsa bunun neticelerını goruyorsun. Başarı aynı zamanda mutluluk, güven ve tutunacak farklı ugrasıları da getırıyor pesınde. Böylece o karamsar ve yalnız halımden sıyrıldım.

"yalnızlığı ve sessizliğide seviyorum" demıssın. Bende öyle işim. Ama bunlar bunalım ve depresyon belırtısınden baska bıse deıl... Su an yalnız kalmak asıl benı bunaltan sey.

Umarım sende kurtulursun.