Erkegim bir erkege asik oldum?

Dostum seni o kadar iyi anlıyorum ki... Ben de gayet heteroseksüelim, erkeklerden hoşlanmıyorum. O hariç. Ulan bu nasıl oluyor, nasıl oldu anlamıyorum. Kardeşimden daha yakındı benim için, hiçbir şeyimiz ayrı gitmezdi. Ama bunlardan dolayı hoşlanmadım ondan diye sanıyorum. Çünkü başka bu tarz arkadaşlarım da var, hiçbirine o gözle bakmadım, bakmam da. Bakmak içimden bile gelmez, dediğim gibi, heteroseksüelim. Onunla ilk başta dosttuk, çok iyi dost. Sonradan sonraya, ne zaman ilk öyle hissettiğimi bile anımsayamıyorum, bi baktım ki her hareketinden hoşlanıyorum. Her mimiğinden, her sözünden.. Güldürmek istiyorum, temas etmek istiyorum. Sürekli onunla birlikte olmak istiyorum. Ama bu kesinlikle cinsel değil bundan eminim, tamamen duygusal. O kadar boktan bir durum ki. Aşık olduğumu anladığımda ise çok geçti. Sonrasında her şey daha da bok oldu zaten. Kesinlikle o da heteroseksüel, çünkü en az kendim kadar iyi tanıyorum, ve hissetti ondan hoşlandığımı. Asla beni kırmazdı, ben de onu. Ve bu konuyu aramızda sözlü olarak hiç konuşmadık bile. Sadece bana baktı, ben de anladım. Zaten fark eder etmez uzaklaştım ondan, o da benden. Çok denedim öyle hissetmemeyi ve tekrar dost olduğumuzu düşünebilmeyi. Ama bok ettim ilişkimizi. Bir daha asla aynı olamayacağımızı fark ettim. Depresyonu o zaman tattım, sigaraya o zaman başladım, aşkın ne demek olduğunu o zaman idrak ettim. Kaç defa ağladığımı unuttum. Saymadım bile belki hiç. Canımı kaybetsem bu kadar üzülmezdim. Tüm çevremden uzaklaştım, çünkü artık onunla aynı ortamda bile bulunamıyordum. Kimse beni anlamadı, sorgulamadı niye durgunlaştın niye uzaklaştın diye, o hariç. Zaten beni hep anlardı. Ama onun da yapabileceği bir şey yoktu. * böyle işi harbiden. Kaçmaya, unutmaya çalıştıkça daha çok bağlanıp daha çok batıyorum. Senelerce süren bi dostluğu kolayca unutamıyorsun, üstelik bi de ona aşık olmuşsan. Keşke böyle hissetsem bile ona fark ettirmeseydim, yapabilseydim bunu ve en azından dost kalabilseydik. Böyle olmasını ben istemedim. Asla da istemezdim, kim ister ki böyle boktan * bir durumu? Böyle olmasın diye neler vermezdim ki.. Eğer birazcık bile yardımcı olabilseydim olmayı çok isterdim. İmtihan buymuş ama.. Uzak kalmak ve her duygunu içinde yaşamak. Sadece anonimken birilerine anlatabilmek. Böyle boktan bi durumdayken bile onu düşünmek ve onun hayatını da belki mahvettiğin için kahrolmak. *. Neyse ki imtihanın zorluğu mükafatını artırıyor inşallah. Eğer müslüman olmasam çoktan intihar etmiştim belki de. O kadar dayanılmazdı benim için. Abartı gelebilir, ama inan ki değil. O yüzden durumun benimki kadar kötüyse "Allah yardımcın olsun." demekten başka yapabileceğim bir şey yok. Muhtemelen çoğu kişi de bu durumu anlamayacaktır, anlayanların da yapabileceği pek bir şey yok gördüğün gibi. O yüzden bence kimseye anlatma, fikir alma bu konuda. Açıl derler, bi açılırsın sonra sik gibi kalırsın ortada. Zaten açılınca ne olacaksa. Bi de bu durumun 'ilerisi' boyutu var. Eğer bu dostum kız olsaydı ondan başkasıyla evlenmeyi ve ilişki kurmayı hayal bile etmezdim, o kadar bağlanmışım fark etmeden. Şimdi bi evlilik yapsam bile bu işin içinden nasıl çıkarım bilmiyorum. Eşimi o kadar sever miyim bilmiyorum. Of. Neyse. O kadar dertliyim ki bu konuda, sayfalarca daha yazabilirim. 500 kelime oldu nerdeyse. O yüzden yeter artık, gerisini de sigarama anlatırım.

Not: Aşağıdaki arkadaşa da katıldığımı belirtmek istiyorum. Bu hissiyat içimizde var ama bu doğru olduğu anlamına gelmiyor, gelemez de. Doğru olduğunu savunan biri, seri katilleri, pedofilleri, tecavüzcüleri ve daha nicesini de savunmalıdır benim gözümde, zaten fark etmeden de savunmuş oluyor. Aslında hakikatte de öyle zaten. Hiçbir farkı yok çünkü. Allah el vermiş diye sabah akşam 31 çekemeyeceğin gibi, sübyancı da olamazsın, kimseye tecavüz de edemezsin, kimseyi de öldüremezsin, homoseksüel de olamazsın hatta nikahsız karşı cinsle "normal" ilişkiye de giremezsin. (Gavurlarda zaten öyle bir bilinç yok, ben müslümanlar için diyorum) Yapsan da, "Yapabileceğim bi şey yok, bu his benim içimde var" diyip işin içinden çıkamazsın, çıkartmazlar. Bedelini ödersin. Ona göre hareket edin. Haram ne demek öğrenin. Ve günaha karşı sabretmenin mükafatının da çok daha büyük olduğunun bilininde olun, derim. Böyle yaparak kendine eziyet etmiş, kendini baskılamış olmuyorsun. Asıl böyle yapmayarak öyle yapmış oluyorsun. Nacizane bir tavsiye. Saygılar.

Benim durum biraz farklı. Arkadaşım benden hızlanmıştı ve açıldı o an ne yapacağımı bilememiştim. Kırmak istemedim zaten sevgilim de yoktu. Kabul ettim ama sadece kırmamak için. Biz konuşuyoruz sohbet ediyoruz. Sonra zamanla bende âşık olmaya başladim. Birlikte bir yaşantımız oldu. Öpüştük. İlişkiye falan da girdik. O zaman lise dönemiydi. Sonra üniversite de farklı şehirlere ayrılınca ben sap gibi ortada kaldım yeni arkadaşlar edindim ama hep onun gibi birisini aradım. Yeni edindiğim arkadaşliklar onunki gibi olmadı. Sonra ben dayanamadım onu aradım konuşmak istediğimde bana sadece arkadaşız fazlası değiliz. O yaşadıklarımız arkadaşçaydı diyerek tersledi beni. Paramparça olmuştum. Yıkılmıştım. Sonra başkalarindan onun nişanlandığını öğrenince depresyona girdim saldım kendimi kilo falan aldım. Öyle çok boktan bir durum benimkisi ve asla bir kız ile karşılıklı konuşamıyorum onu sevemiyorum. Bir erkeğin elini tutunca ve bana onun sarılması beni çok mutlu ediyor. Kızlara karşı hep mesafeli durdum ama erkeklere karşı değil. Ne yapacam bilmiyorum elimden gelmiyor bir kıza o şekil bakmak.

Arkadaşlarından bu durumu öğren , eğer değilse vazgeç

Senin yaşadığını bende yaşıyorum geceleri rüyamda görüyorum onu, bende açılamıyorum korkuyorum ya eş cinsel değilse ya dediğimi herkese söylerse diye hiç bişey söylemiyorum eskiden çocuğa sinir gidiyordum sonra parktayken bana iltifat etti ama çok güzeldi öyle tutuldum

Bu suçlanacak bir şey değil kendi elimde değil diyorsun. Allah yardımcın olsun

Ne biçim sapıklar var işte, görün arkadaşlar. Bu da örnektir.

Soyle gitsin anlayisla karsilar belki