Cocuklugunda yokluk ceken insanlar daha mi hogörülü yoksa hirsli ve kindar mi?

bu sanırım biraz kişinin yaradılışıyla alakalı bir durum.. bazı insanlar zalime ve aç gözlü birine , bazı insanlar ise tevazu sahibi iyi bir insana dönüşüyor.. bu tıpkı , küçükken dayak yiyen bir çocuğun, kendi çocuklarına bunu nasıl yansıttığıyla benzer bir durum.. iyi bir insanın, ders çıkarıp , ileriki yaşlarda, ben çektim , nasıl bir şey olduğunu bilirim, başkası da yaşamasın aynı acıyı - zorluğu demesi.. ya da zalim bir insanın , ben çektim , başkaları da çeksin , hepinizden nefret ediyorum gibi bir tavra bürünmesi gibi.. hırslı oldukları konusunda hemfikirim pek çoğunun belki.. ama hırsın boyutu da önemli.. hırsla çalışarak kendini düzgün bir yaşam standardına çıkarıp sonrasında bunu muhafaza etmek için düzenli yaşayan bir insan olmak ayrı.. her şey benim olacak, ezer geçerim düşüncesi yine ayrı.. ben bu açıdan, varlığa erişmiş bir insanın tarzına bakarım.. tevazu sahibi, ve cömert bir insan haline geldiyse, sınavı kazanmıştır.. ama hırslanıp bir kindara ve zalime dönüştüyse, işte onlar yoldan çıkmış insanlardır...

Benim babam köyde doğup büyümüş yokluk görmüş dedem kuruş para vermezmiş çünkü dedemin de parası yokmuş. Ama babam şimdi büyüdü 55 yaşına geldi gördüğü çocuklara para dağıtıyor. Onun yaşadıklarını ben yaşamıyayım diye ben liseye giderken haftada 100 tl harçlık verirdi. Yani evlendikten sonra tam bir sevap işleme makinası oldu.