Hayatınızda "Senin gibi birini çok geç tanıdım ama iyi ki tanımışım" dediğiniz birileri var mı?

Maalesef bu yaşıma kadar dostluk konusunda pek şanslı değildim. Sevebileceğim ve beni gerçekten ben olduğum için seven insanları hep çok geç tanıdım. Yaşım 20... Daha gençsin diyeceksiniz ama çocukluğundan beri bozulmayan dostlukları olan insanalardan bahsediyorum. Benim bir yanım hep eksikti. Hep yalnızdım... Hâlâ da öyleyim ama uzakta olup da canımdan öte diyebileceğim bir kaç dostum oldu şu son zamanda. Bu yüzden hem çok mutluyum hem de eksik hissediyorum.. Daha önceden tanısaymışım, daha çok anı biriktirseymişim keşke diyorum. Sanki daha önce yaşamıyomuşum. Çok boşmuş her şey diyorum.😔 Çünkü artık çocukluk dönemimi atlattım ve yetişkin bir birey oluyorum ve bazı şeyler için çok geç diyebiliyorum. Ne bileyim küçükken biriktirilen anıların yeri başkadır. Buruk bir mutluluk hissediyorum, içimi size dökmek istedim. Soru olsun diye de, sizin de böyle bir durumunuz oldu mu? Diye sordum gitti.😂

Not: bana iyi gelen insanların hep uzak olması kaderin bir oyunu olsa gerek...