Ben kötü ve bencil bir insanmiyim? Neden ailemle mutlu olamiyorum?

Merhaba arkadaslar.
Nerden baslayacagimi bilmiyorum.. cunku yillardir bu böyle. Ailem (yani annem babam ve iki abim) ile çok zit dusunce tarzimiz var. Bu normal aslinda, insanlik hali veya nesil farkindan dolayi.
Ailemin beni sevdigini biliyorum. Bunu birçok kisiden duydum. Fakat bana hiç bir sekilde ne anlayis nede saygi duymuyorlar. Onlarla konustugumuzda sürekli beni kucumsediklerini hissediyorum. Artik onlardan yardim veya tavsiye istemiyorum, onlara derdimi anlatmiyorum. Bu uzun zamandir böyle (ki zaten ben daha 20 yasindayim).
Söyle bir geriye baktigimda hiç guzel anilarimiz yok, birlikte geçirdigimiz zamanimiz yok. Seni güzel buyuttuk biz diyorlar ama ben hiçte oyle dusunmuyorum. Ben dunyaya geldigimden sonra maddi anlamda rahat olmalari bunu diyebileceklerini saniyorlar.
Herzaman onlarin hayal ettigi cocuk olmadigim için, yuzume vuruyorlar; "Sen okumadin" dediler ama bilmiyorlarki ben okulu calisip onlarin eline bakmamak içindi. "Az ye az gormuyonmu kendini" derler halbuki ben zaten kendimden nefret ediyorum, onlarin oyle demesi bu nefreti kabartiyor. ...

Ya aslinda o kadar çok diyecegim varki. kirginim uzgunum.. ama duygularimi anlatacak dogru kelimeleri bulamiyorum.

Onlar ne kadar ailem olsada, keske uzagimda olsalar diyorum, cunku onlarla oldukca mutsuzum. Kotu veya mutsuz olmalarini dilemiyorum hatta çok çok mutlu olsunlar ama benden uzakta. Bende huzur istiyorum, kendim olmak istiyorum..