Kendimi kimseye anlatamiyorum. Aileme bile. Cok yalnizim sizce ne yapmaliyim?

Oncelikle ergen oldugumu felan dusunmeyin 25 yasindayim ve bu hakkaten benim icin problem. 14 yasindan beri egitim nedeniyle ailemden ayrı yasadim. Sadece tatillerde yanlarina geliyorum ve her geldigimde psikolojimi tamamen bozarak yanlarinda ayriliyorum onlara cok deger veriyorum ama icimdeki aile olgusu hep bosluk. Bu onlardan kaynaklaniyor bani hicbir kosulsuz sevmediler. Beni sevmiyorlar acinacak bir insan gibi göruyorlar onlar gibi olmadigimi dusunuyorlar. Bana sadece tatil boyunca tahammul edilmesi gereken bir insan gibi bakiyorlar. Derdimi bir arkadasima acayim desem cevremde arkadasim kalmadi sehirden sehire gittim evlendim arkadaslarim benden uzaklasti. Ben aramasam arayacaklari yok. Derdimi amlatmak istesem adam benden zaten uzaklasmis. Evet evlendim dedim bazen kocama bile birsey anlatmaktan cekiniyorum. Yanlis anliyor sonra bosver diyorum kendi kendime bosver at icine. Anlayacaginiz kimsenin dolduramayacagi bir bosluk var icimde oyle bir bosluk ki bazen geberiyorum aglamaktan kacmak istiyorum herseyden kacmak. Herkes cok guclu oldugumu cogu seye gögus gerdigimi dusunur genelde derdimi de kimseye anlatmam ama aslinda hic guclu degilim kendimi hep kendi kendime aglarken buluyorum. Aglayan insan guclu olur mu arkadaslar... hem biriyle konusmaya baslasam ne zaman bu konulara deginilse hemen agliyorum kendime engel olamiyorum. O yuzden artik konusmamayi seciyorum ha arkadaslarim beni unuttu mu ben de onlari unutayim eyvallah ailem varla yok arasi mi bosvereyim eyvallah ama ben cok yalnizim ne yapayim boyle... görüşleriniz onemli
Kendimi kimseye anlatamiyorum. Aileme bile. Cok yalnizim sizce ne yapmaliyim?
Cevapla