Ateisti nasil ikna ederim?

Ama sana kısaca şöyle yazayım
Allah'ın varlığı duygularla idrâk edilemez. Bundan ötürü O'nun varlığını elle tutulur, gözle görülür hale getirmek söz konu­su olamaz. Fakat Allah, duyularla idrâk edilemez, demek. O'nun varlığının akılla bilinememesi veya akla aykın olduğu manasına gelmez. Bizde sevgi, nefret, iştiyak, inad gibi birçok duygu vardır ki onların mahiyetlerini idrâk edemiyoruz, ama varlıkları bedihîdir, ortadadır. Allah Teala'nın varlığı da bedihîdir. Bilimlerdeki aksiyomlar kabilindendir. Aksiyom nasıl çıkış noktasını oluşturur ve ispatlanmaya ihtiyacı olmazsa bu muazzam kâinatı var eden ve saymaya gelmez yaratıcı faaliyet eserleriyle dolduran Yaradan'ın varlığı da öyledir. O, zuhurunun şiddetinden gizlidir. Çok kuvvetli ışığın göz kamaştırması, bakılamadığı için, o ışık kaynağının görülememesi gibi, bu derecedeki zuhur, O'nun varlığına âdeta perde olmuştur.

O'nun varlığını inkâr ve kâinatın ezelî olduğunu iddia edenler nazar-ı itibare alınmayacak derecede son derece azdırlar. Onlar her toplumda fikir ve din adamları ve geniş kitle tarafından reddilmişlerdir. İnsanların Allah'ın varlığı hakkında şüphe etmelerinin sebebi, O'nun aklî deliller ve nazarî kıyaslarla, zihnî bir suret olarak anlama ve tasavvur etme isteğidir. Fakat Allah Teala insanlann bildikleri hiçbir şey tarzında olmadığından, aklî muhakeme yürüten kimse O'nun hakkında hiçbir şey söyleyemeyip şaşırmaktadır. Bundandır ki, Allah Teala insanları kendi akıllarıyla başbaşa bırakmamış. Resullere vahyetmiş, buyruklarını göndererek insanlan irşad etmiştir. Varlığından insanlan haberdar etmiş, bir kısım sıfatlarını, fiillerini, tanıtmış, insanlığı mutlu kılacak hayat prensiplerini, fıtratlarına uygun hükümlerini bildirmiştir. Birçok defa iyileri himaye, zalim ve azgınları cezalandırmak üzere insanlık tarihine müdahale etmiştir. Bu sebepten, her işte işi ehlini ve uzmanını anyan insanl

u sebepten, her işte işi ehlini ve uzmanını anyan insanlık, Allah'ı tanıma konusunda da başta Peygamberler olarak, onlann yolunda ve irşad halkasında olgunlaşan ilim ve fazilet sahiplerine müracaat etmelidir. Saati bozulan kimse kasaba, radyosu bozulan marangoza gitmezken din konusunda hiçbir tecrübesi olmayan tamamen maddeci bir düşünce içinde hapsolmuş kimselere gitmek, onların hükmüne güvenmek de kesinlikle yanlıştır.

İman hakikatlerini, aklın kavrayabileceği tarzda izah ve ispat etmeyi konu edinen Kelam ilmi uzmanları, Allah'ın varlığının birçok delilini ortaya koymuşlardır. Aslında -daha önce belirttiğimiz üzere- aşikâr olan bu gerçeğin ispata ihtiyacı olmadığı da söylenebilir. Fakat muarızlar tarafından ileri sürülen şüpheleri cevapsız bırakmamak ve şüpheye düşebilecek az nisbetteki müslümanların şüphelerini gidermek bir vazife olduğundan Kelam ilmi kurulup gelişmiştir. Şimdi Kelam ilminde Allah'ın varlığını ispat gayesine matuf olarak klasik hale gelmiş delillerden en meşhur bir kaç tanesini arzedelim:

Hüdûs delili: Alem hadistir, sonradan meydana gelmiştir. Zira hareket ve sükûn, birleşmek ve ayrılmak gibi değişen hadislere mahaldir. Hadis olan her şeyin ise elbette bir muhdisi (meydana getireni) vardır.

İmkân delili: Eşya mevcuttur. Varlık ya vaciptir, ya muhdes (sonradan varolmuştur. Muhdes olanın varlığı ve yokluğu müsavidir. Mümkin varlığın var olması için bir müreccihin bulunması gerekir. Ve bu müreccihler silsilesinin de bir yerde sona ermesi gerekir.

Razî'ye göre ise imkân delilinin izahı şöyledir: Mahiyetleri aynı olan cisimlerin her biri, cismin alabileceği her türlü sıfatı alabilir. Halbuki realitede her cisim grubunun belirli vasıflara sahib olduğunu görürüz. Demek cisme, kendisine mahsus sıfatları tahsis eden bir muhassıs (tahsis eden) vardır. Devr ve teselsül imkânsız olduğuna göre, o muhassıs da Vacibu'l-Vücud (varlığı zorunlu) olan Allah'dır. (Kelam ilminin önemli terimlerinden olan bu iki ıstılahı kısaca izah edelim. Devr: "Mümkin olan iki varlıktan her birinin, ötekinin var olması için illet teşkil etmesidir. Teselsül ise: "Hadislerin ve mümkünlerin birbirinin illeti (doğurucusu) olarak geriye doğru nihayetsiz devam etmesidir. Alemde her şey mümkindir. Mümkinin varlığını yokluğuna tercih edecek bir müreccihe, muhdise ihtiyaç vardır. Amma bu teselsül sona kadar devam edemez)

Gaye ve nizam delili: Alemde ince, dakik ve sağlam işleyen bir nizam vardır. Kâinatı dağılmaktan kurtarıp bir sistem halinde tutarak onu ayakla tutan, bu nizamdır. Faİde ve hikmetlerden bahseden bütün ayetler ve nizam fikrini verdirmek isterler. Beşeriyetin başlangıcından beri teşekkül eden bilim dallan, bu yüksek nizamın şahitleridir. Kâinatın her nev'ine dair birer fen (bilim disiplini) teşekkül etmiştir. Fen ise, külli kaidelerden, kanunlardan ibarettir. Her tarafta geçerli olan külli kaideler, nizamın son derece mükemmelliğine delalet eder. Şu halde her bir bilim ışıklı bir burhan olup, varlıklara takılan meyveler (arzında gaye ve semereleri göstermekle, Yaratıcı'nın kasd ve hikmetini ilan etmektedir. Böylece önümüzde arz-ı endam eden bu sistemler topluluğu hakkında üç ihtimal bulunabilir; ya ezelîdir veya sonradan kendiliğinden olmuştur yahut bir sanii (ustası) vardır. Alem hadisler sahnesi olduğuna göre, kadîm olma ihtimali ortadan kalkar. Evrenin bu mükemmeliyetiyle birlikte, kendi kendini yapmış olması da düşünülemez; zira âlem mevcut olan varlığını bile devam ettiremiyor. öyle ise ister islemez üçüncü Şıkkı kabul etmek kesinledir.

Bir başka deyişle kâinat, birbirine uygun sebep ve gayeler sistemi arzeder. Bu mükemmel durum ise ilmin ve aklın eseri olabilir. Öyleyse kâinat, âlim bir müessirin eseridir.

Kabât-i âmme delili: Yeryüzünde ırkları, ülkeleri, din, mezheb ve fikirleri farklı olan bütün insanlar, bütün zamanlarda hikmet sahibi bir Saniin varlığını itiraf etmektedirler. O her dilde anılmış ve her çağda melce' olmuştur.

Fıtrî (Vicdanî) delil: İnsan vicdanı Allah'ın valığım kabul eder. Bazı filozoflar ve düşünürler, en çok bu delile itibar ederler. Her insan, ömründe mutlaka bu kabîl anlar yaşamıştır. Kalbinin derinliğinde Allah'ın varlığını hissettiği anlar olmuştur. Bu şahsî tecrübeyi her insan yaşamıştır. însanın bu iz'amnda ne taklid, ne kesb, ne de istidlalin dahli yoktur. İnsan felaket ve sıkıntı karşısında sıkıştığında Rabbine sığınır. Zorlanarak değil, içten O'na yönelir.

Bir şahis İmam Ca'fer Sadık'a gelerek kendisine Allah'ı tanıtmasını söylemişti. İmam: "Gemiye bindin mi?" Adam da bindiğini ve fırtınaya tutulduğunu, tam o sırada kalbinin, kurtanct bir kudret bulunduğuna inanıp O'na yöneldiğini söyledi. Bunun üzerine Ca'fer Sadık: "İşte Allah odur" dedi.

Kur'an-ı Kerim'in Allah'ı tanıtma usulü iki ana delâlet şekline ircra edilebilir:

I-İnayet delili olup kâinattaki mükemmel nizam, mahluklardaki muhkem san'at, faydalan gözetme, abesiyetten uzaklık gösterilmek suretiyle bunların tesadüfi olamayacağı, Yaratıcı'nın hikmet ve iradesini bildirdiği anlatılır. Mesela "Rahmanin yaratıcılığında hiçbir düzensizlik göremezsin, istersen gözünü çevir kâinata, bak bakalım bir çatlak görebilecek misin? Haydi bir daha, bir daha bak dur, (çatlak bulamayacaksın ve) nihayet gözün zelil ve bitkin olarak geri dönecektir" (Mülk, 3-4) ayet-i kerimesi bu delile işaret eden ayetlerdendir.

2- İhtira' delili olup şu demektir: Mahlukların her bir nev'ine ve hatta her bir ferdine, onlara mahsus bir varlık verilmektedir. Cansız bir cisim görüyoruz, sonra onda hayat peyda oluyor. İnsan maddesi itibariyle cansız iken varlığında hayat, idrâk, akıl gibi haller İhtira ediliyor, yaratılıyor. Madenler, nebatlar, hayvanlar, gök cisimleri daima değişiyor, fakat bir intizam içinde değişiyor. Bütün bu fiillerin ise fail olmaksızın meydana gelmesi imkânsızdır. "Yoksa, onlar hâlıksız mı yaratıldılar? Yoksa kendilerini yaratanlar kendileri midir? Yoksa gökleri ve yeri mi yarattılar? Doğrusu, onlar inanmaya yanaşmıyorlar" (Tûr, 35-36). Kur'an-ı Kerim'in bu etkileyici, cazip ve veciz üslubu, aynı zamanda zımmen şu delili ihtiva etmektedir: Kendi varlıkları ortada. Bunu ya ana, baba veya bir başka varlık yaratmıştır. Onlardan sahip çıkmadığına göre ikinci ihtimal, kendi kendilerini yaratmış olmalarıdır. Bunu da iddia edemediklerine göre Halik Tealayı kabulden başka çare kalmamaktadır. Gökler

Göklerin ve yerin yaratılması içinde aynı mantık geçerlidir. "Düşünmez misiniz (rahimlere) döktüğünüz meniyi? Onu insan biçiminde siz mi yaratıyorsunuz? Yoksa Biz miyiz yaratan?" (Vakı'a, 58-59) ayeti de, aynı mahiyetteki delili ihtiva eder. Bu husustaki çok parlak bir delili de Kur'an-ı Kerim Hz. Musa (a. s.) in lisanından nakleder. Onun hakkı tebliğine muhatab olan Firavun: "Sizin beni kabule çağırdığınız Rabbiniz kimdir?" diye sorunca Hz. Musa dedi ki: "Rabbimiz O'dur ki her şeyi yaratıp sonra da her bir mahluka hayatını sürdürme yolunu gösterendir" (Tâhâ, 50). Hülasa Kur'an, yaratılış ve icaddan bahseden ayetleriyle zihinleri düzene sokar ve maddî sebeplerin eşyanın yaratılışında gerçek tesir sahibi olmadıklarını gösterir.

Bu kadar bilgi yeterli olmayabilir sonuçta bu iş çok zor lakin Allah yardımcınız olsun yine dinimiz ile ilgili soracağınız bir şey olursa çekinmeden bana sorabilirsiniz