Etrafımda ailem ve arkadaşlarım var ama buna rağmen kendimi yalnız hissediyorum?

Ben de bu ara öyle hissediyorum. Geleceğin belirsizliği ve pandemi herkesi bilinçaltı düzeyinde çeşitli şekillerde etkiledi. Sana sorsam gayet iyisin bir sorunun yok değil mi? Öyle mi peki? Ruhundaki o ağırlık boğuyor seni. Hemen başka şeylerle oyalansan ve bazen kendini güneş gibi parlıyor hissetsen bile o ağırlık hep orada bir yerde sanırım. Bazen sabha erken kalktığım vakit etrafa bakıyorum; bomboş. Bir gün böyle olacak her yer, sessiz, yapayalnız, kimsesiz kalacaksın. Ailenle nice anılarının olduğu o salon bomboş, o sandalye boş. Onlar varken de anlamsız gibi geliyor arada yalnız hissediyordun ama hele onlar yokken o ağırlık kalbine saplanan bir bıçak gibi kendini daha da hissettirir sanki. Ne yaparsan yap bir gün onlar gidecek. Tek başına kladığın vakit ne yapacaksın? Elbet tek kalacaksın, evlensen bile, çocukların evlenip gidecek, eşin belki yakında olacak belki olmayacak. Buna rağmen halen yalnız hissedeceksin kendini. Senin için önemli olan insanlara yaşlarından dolayı ya bir şey olursa ya başlarına bir şey gelirse diye garip düşünceler beyninde ara sıra dönecek. Bu yüzden kendi hayatına atılmak istesen bile bir noktada kendi kararlarını sorgulayacaksın. Ancak bir şeyi deneyimlemekmistiyorsan onlar halen hayattayken tam sırası olduğunu da için bilecek. Belki gidersen veya farklı bir şeyi yapmaya başlarsan boş durmaktan kaynaklanan negatif düşünceler hafifler. Çünkü her ne yaparsan yap, ne kadar onların yanında olsan da bir noktada onları kaybettiğinde gene mahvolacaksın, belki daha az pişmanlıkla ama bu, durumu kolaylaştırmayacak. Yahut çocukluğunda anneye güvensiz bir şekilde bağlanmışsan, çoğunlukla yalnız bırakılmışsan ve yanında olmuşlarsa bile seninle pek ilgilenmemişlerse (bebek haline göre), yetişkinlik döneminde aile ve arkadaşlardan kopuk hissetmen doğaldır çünkü çocukluğunda sevgi ve güven depon yeterinde dolmamış. Başka nedenler de olabilir, aklıma şimdilik bunlar geldi. Bende de benzer bir durum var. Ben de ne yapacağımı bilemiyorım. Düşünmeyip bir şeylerle oyalanmak, kafanı boşaltmak en iyisi gibime geliyor ama bunu yaparken de sana iyi hissettiren, manevi olarak her gün anlam bulabileceğin bir şeyi keşfetmelisin. Yoksa yapacağın her işten bir süre sonra sıkılıp gene aynı anlam arayışına, aynı yalnızlık duygusuna girersin.

Var olmalarına rağmen vakit geçirmiyor olabilir misin?

Disarda kopekler cogaliyor allah gostermesin aileni kaybedersen tam anlamiyla yalniz kalirsin bide boyle dusun

Insan bazen kalabalıklar icinde yanliz olabilir bunun nedeni seni anlayacak esas kisiyi (sevgili veya dost) bulamamış olabilirsin

İlgi beklediğin kişi yanında olmadığı için belki de

Insan kalabalıklari icinde bile kendini yalniz hissedebilir. Bu normal bir durum.

sen sevgili yap ozaman :)