Hoşlanmadığın insanlara seviyormuş gibi davranır mısın?

İnsan ilişkilerinde herkesle aynı frekansta olmak mümkün değil, bunu artık iyice anladım. Kimi zaman hiçbir sebep yokken birinden hoşlanmıyorum, enerjimiz tutmuyor, içimden gelmiyor. Bu gayet doğal bir şey, bazı insanları gerçekten sebepsiz yere sempatik bulamıyoruz. Böyle bir durumda karşımdakine bunu hissettirmenin, kırıcı olmanın anlamı yok; çünkü ortada somut bir yanlış yok, sadece uyuşmayan bir elektrik var. Hoşlanmasam da saygıyı elden bırakmam, mesafemi sessizce korurum. Ama iş değişir eğer o kişi bana ya da sevdiklerime bir kötülük yapmışsa; o zaman susmam, sonuna kadar hissettiririm. Yine de bunu kavga çıkararak, ortalığı karıştırarak değil, net ve kararlı bir tavırla yaparım. Kısacası tutumum kişiye göre şekilleniyor: kimine sessiz bir mesafe, kimine hak ettiği ölçüde bir tavır. Buna kişisine göre muamele demek de mümkün, biraz da öyle zaten.

Ben bunu hiç yapamıyorum çünkü mimiklerim ciddi manada izin vermiyor. Hoşuma gitmemeyi bırak, rahat hissetmediğim hiçbir ortamda gerçek beni gösteremem. Gülsem bile soğuk olur ve insanlar onları sevmediğimi düşünür öyle bir şey:)

Sevmediğim herkes kendisini sevmediğimi bilir mutlaka söylerim

Gerektiğini düşündüğüm yerlerde evet. Samimiyetsiz bi pislik olabiliyorum bazen.

Tavırlarım nötr durumda olabilir bazen ama samimi bir yaklaşımım olmaz hayır. Yapmacık, samimiyetsiz ilişkilerden hoşlanmıyorum.

Hayır iki yüzlü değilim

Karşılıklı bir rol durumu varsa evet