Aşk gibi arkadaşlıklar da neden sürekli hayal kırıklığı yaratıyor?

Düzensiz ve temelsiz bir şey, uzun süreli bir arkadaşlığa veya romantik ilişkiye izin vermez. Arkadaşlığı da dahil ettim çünkü o da en az aşk kadar önemli; hayatta aşktan daha önemli şeyler var. Birinden, hatta bir arkadaşlıkta bile, derinden hayal kırıklığına uğrayabilirsiniz.

Bence yalnızlık en iyi şey. İnsanlıktan derinden hayal kırıklığına uğradım; derin, iyi ve insancıl görünenler bile nihayetinde sadece oyuncu ve üst düzey figüranlardan ibaret. Bu nedenle, kendine güvenmek ve dostluğu ve sevgiyi hâlâ gerçekçi ve gerçek kavramlar olarak bir kenara bırakmak en iyi yoldur. İnsanlık anlamını yitirdiğinde, kişi kendine dönmeli ve dış dünyayı acilen unutmalı!

Hayır, onlardan artık hiçbir şey istemiyorum. Sadece uzak durmaları yeterli bence. Hepsi aynı derecede hayal kırıklığı yaratıyor.

Şunu açıkça belirteyim: mesele kesinlikle bu değil. Artık insanlığın bataklığında kaybolacak ne vaktim var ne de buna dair en ufak bir isteğim. Aksine, artık insanlığın dışında, derin ve anlamlı olanın arayışındayım. İnsan, hayatı boyunca dersler çıkarıyor; ancak sonunda görüyor ki insanlık, kendi hatalarından oluşan o bozuk plağı tekrar tekrar çalmaktan başka bir şey yapmıyor. Neden kalıp buna devam edeyim ki? Özgürleşmek ve iç huzura kavuşmak çok daha kurtarıcı. İnsanlar değişmeyecek; hatalarını ve kusurlarını seviyorlar; üstelik, işin bedelini tam olarak kavradıkları ve ne yaptıklarını gayet iyi bildikleri halde, bu hatalardan bir de keyif alıyorlar. Yani, hayır, kalsın. Ben kendi huzurumu tercih ediyorum; bırakın aşırılıklarını başka bir yerde, benden olabildiğince uzakta sürdürsünler.