İnsanlar dertlerini ve sıkıntılarını neden başkaları ile paylaşmaz?

çünkü paylaşacak kimse yok.

Çevresinde onu anlayabilecek insanların olmadığını düşünüyordur. Söylese, anlatsa ne fayda? Dinleyen anlamıyor, hissedemiyorsa gereksiz konuşmaya lüzum görmez. Bilir ki anlatsa da bir şey değişmeyecek. O da hiç yormaz çenesini çünkü ağzı bir kere yanmıştır.

Eskiden ben de derdimi dost bildiğim insana anlatırdım, ta ki dost bildiklerim dertlerimi zaafım olarak kullanmaya başlayana kadar. İnsan karşısındakinin nasıl kazık atacağını, zayıflığını nasıl kullanacağını bilemiyor. Yanlış anlaşılmaktan da bıkıyor. Sonra insan, nasıl tanıyamamışım demektense kendi kafasını dinlemeyi, kitaplarının perspektifine bakmayı tercih ediyor.

Ah, bir de halden anlayanı bulabilse, içindekileri anlatabilse, karşısındakinin samimiyetini hissedebilse ne şahane olurdu. Ama öyle insanlar çok zor çıkıyor insanın karşısına.

Aslında insanın derdini, sıkıntısını herkesle paylaşmamasının daha doğrusu paylaşamamasının nedeni güven sorunudur. İnsan birilerine derdini anlattığında karşısındaki buna derman olmasa bile kendini biraz rahatlamış, ferahlamış hisseder. Ama anlattığı kişi ağzı gevşek biriyse iş öyle olmaz. Özel sorunu milletin ağzına sakız olur, daha büyük dertlere dönüşür. Bundan dolayıdır ki "SIRDAŞ" dediğimiz insanlar çok azdır ve derdimizi, sıkıntımızı, sırrımızı sadece onlarla paylaşırız. Onlara güveniriz. Biliriz ki ne anlatırsak anlatalım ne bizi sorgulayıp yargılar, ne de onunla paylaştıklarımızı gidip başkalarına anlatır.

herkes derdini anlatamıyor çünkü kimi anlaşılmamaktan kimi yargılanmaktan korkuyor kimi de defalarca anlatıp yine yalnız kaldığı için susmayı öğreniyor bazen insanın konuşacak kimsesi olmadığından değil gerçekten anlayacak birini bulamadığından susası geliyor

Çünkü kimse kimsenin derdini anlamaz zaten herkesin kendi derdi başına bela olmuş durumda kimse kimseyi dinlemek istemiyor açıkçası anlatınca da ya boş ver abartıyorsun diyorlar ya da geçiştirip gidiyorlar o yüzden insan içine atıp kendi kendine çözmeye çalışıyor hep en temizi bu yani kimseye yük olmamak lazım bu devirde zaten kimsenin tahammülü kalmamış ki herkes kendi derdinin peşinde koşturup duruyor işte

Ben hiç bir sevgilime derdimi anlatmadım anlatmam da faydası olacak mı? hayır boşuna konuşmuş olacakmıyız evet yarın bir gün bunu bana karşı kullana bilir mi? evet o yüzden boş ver kalsın

Güven kalmadı kimselere ve tabiki kendim olarak düşünürsem her şeyi yapabilirim ben bunda bu çıkmazsan da çıkarım yapabilirim düşüncesi...

Güvendiğim ve beni gönülden dinlediğim bir kaç dostum var. Onlarla paylaşırım, onlar da benimle paylaşır, dost olmanın faydası budur.

Çünkü insanlara zayıflıklarını göstermek istemezler.