Eşimin engelli arkadaşının bitmek bilmeyen isteklerine sınır koymak kötü kalplilik mi?

Eşimin bir arkadaşı var, 3 yıl önce tanıştık , tek yaşıyor eşi ve kızı var ama onlar başka bir ülkede onun yanına gelmek istemiyorlar. Sebebi ise adamın iki bacağının diz üstünden ampute olması. Utanıyorlarmış.
Neyse ilk başlarda bu adamla sıkıntı vs yoktu elimizden geldiği kadar yardım ettik yapamadığı işlerde. Buraya yazsam sayfaların yetmeyeceği şeyler. Bir karşılık kesinlikle beklemedik. Ama son zamanlarda bu durum canımı sıkmaya başladı.
Hafta sonlarımızı rezil ediyor kendisi evine komple renove ettiriyor ve her haltı bizden istemeye başladı. Para da dahil. Daha yeni araba sipariş ettik. Sipariş ettiğimizi duyduğu günün akşamı sipariş ettiğimiz arabanın tutarında borç istedi. Sebebi ise kış bahçesi yaptırmak istemesi. Sonra eşim hayır deyince yine borç istedi bir süre sonra sebebi ise eşimin aldığı arabadan alacakmış. Eşim dedi ki e ben sana para vereceğim ben nasıl ödeyeceğim, sonra alırsın diyor. Bu arada iki tane arabası var biri daha 4 senelik araba.
Bir de bizi kölesi gibi kullanıyor ama teşekkür vs etmiyor, hatta dedi ki bana bir keresinde ben size yapın demiyorum ki size söylüyorum siz yapıyorsunuz. Gel de çıldırma.
Eşime diyorum artık çıkar hayatımızdan, akraba değil bir şey değil. Adamın ailesinden kimse yardım vs etmiyor, eşim bunun sebebini onun engelli olmasına bağlıyordu ama bence karakteri yüzünden yalnız. Eşim fiziksel engeli yüzünden ona üzüldüğü için hayatımızı bok ediyor onun varlığı ve problemleriyle. Sizce kötü kalpli miyim böyle düşündüğüm için?