Bana zulmeden aileme "siz ne biçim müslümansınız, ebu leheb sıfatlı" dedim. haklı mıyım günaha mı girdim?

Annem ve babam nişan sürecinde bana destek olmak yerine köstek oldular. Yardım edeyim derken çok kötü şeylere sebep oldular tabii tek suçlular onlar değil.

2 sene önce nişan kararı aldım, görücü usulü. Annem ona danışmak için aradığımda açmadı, babamsa önce kendi kararı neyse odur dedi sonra ama sürekli uzatma ve sorun çıkarmakla ilgileniyordu. Sorun benim tersini yapmam değildi, eğer biri hayır dese kabul etmemek bir opsiyondu. Karşımdaki uygun bir adaydı, okuyor ve çalışıyordum, şartlar netti özgüvenim olgunluğum uygundu.

Birkaç aksiliğe rağmen amcam karşı tarafla konuşup istemeyi yurt dışından amcamlara gidip yaptık. (Ben kimden istediklerini bile bilmiyordum nişanlım anlatana kadar). Neyse tarih şartlar vs derken problemler zaten nişanda başladı babam ben gelmem başka gün yapın diyordu, annem önemli anlarda destek çıkmak adına alışveriş yapıyor ama sürekli beni insanların gözü önünde küçük düşürüyor veya yalnız bırakıyordu karşı taraf yabancı değil deyip. Bana da sürekli şu ayıp bu ayıp günah işleyerek nişanlanacakmışım gibi "eskiden şöyle böyle olurdu gelin dediğin kendini saklar" vs diyordu. Nişanı erteledikleri gibi düğünü de ertelediler o sırada partnerimle aramızda sorunlar oluşmaya başladı. Her seferinde aileler araya giriyordu, tabii kendi aramızda da sorunlar büyüdü ve aylar sonra ayrıldık. Arada annem beni nişanlıma kötülüyor, sürekli aramızdaki kararlara karışıyordu. Nişanıma yurt dışından akrabalarımı çağırmama bile karışıyorlardı sanki ayıp bir şey yapmışım gibi. El ne der diye de sonra onlar için düğün ertelediler
Ben kurtuldum bu cefadan yoluma bakacağım derken sanki ayrılma olmamış gibi davranmaya başlıyorlardı. İlk beni "sen ne kadar bencilsin yakın aileler senin yüzünden yüz yüze bakamayacaklar" "kendini bi b*k sanıyorsun" deyip elimden telefonumu almaya, arkadaşlarımı arayıp onlar arkamda durduğu için. Gerçekten mutsuz hissetmeye başlıyordum psikoloğa gidip destek aldım yoruluyorum diye. Yavaştan fiziksel ve psikolojik şiddete başladılar, beni suçlamaya başladılar. Ayrıldığım gün annem sanki nişanlısından ayrılan kendisiymiş gibi ağladığında sakinleşmesi için ben peçete tuttuğumu hâlâ ince detaylara kadar hatırlıyorum. Sonra beni tehdit ettiler baskı yaptılar asla söylemeyeceksin kimseye ayrıldığını, "kendimi tr*nin önüne atarım evlenmezsen" "bu evden ya k*fenle ya da g*linlikle çıkarsın" demişti fazla drama film izleyen babam ama kalbim kırılsa da alışıktım. Sonra ailedekileri tek tek arayıp "bu bizim kızımız değil bundan sonra yardım edecek olan da (dayım, amcam, yengemler vs) o sizi kandırıyor iftira atıyor" diyordu oysa ben kimseyi suçlamadım bile. Bana da biri "sevgilisi var kesin" dediği için telefonumu gördükleri halde bu doğruymuş gibi işkence ettiler. İşten çıktım, bilgisayarımı almaya, eşyalarımı kırmaya ve gecelere kadar hakaret suçlama küfür ne varsa saydırıyor bazen annem beni döverek uyandırıyordu, günlük yıllardır yaptığım makyaj (kapatıcı, maskara) sürüp işlerimi halletmeye yaralarımı örtmeye kalksam o*uspu kim bilir kime süsleniyor diyor, sürmesem "o iğrenç yüzünü kapatmayıp bir de bizi mi rezil edeceksin" diyorlardı. Arkadaşlarıma beni sattılar diye iftira attılar aylarca konuşmadım. Bir şekilde çıktım ama arada tehdit, "keşke kendini *ldürsen de kurtulsak" "keşke sen evden çıkınca araba ile üzerinden geçsek" dediler bir süre sonra kurtuldum. El alem ne der diye akrabaların evinden götürmeye çalıştılar o an susmadım, babamın beni evden de atmak istediğini, sağlık sigortamı iptal etmeye çalışıp doktora gitmemi engellediğini, benim eşyalarımı torbalara koyup bu evden defol git diyip ertesi gün beni eve kapattığını bazen geceleri bile beni uyutmamak adına bağıra bağıra tartıştıklarını itiraf ettim kısmen. Bazı şeyleri de ben utandığım için söyleyemiyorum. Panik atak hastasıydım eklendi, bir keresinde bayıldığımda yarı ayık şekilde annem beni kolumdan sürüklemişti "yalandan kendini yerlere atma" deyip.

Şimdi de aylarca evde olmadığım ortaya çıktı pişman olduklarını söylüyorlar.