Sizi cepte gören birisi için öyle olmadığını gösterir misiniz umursamadan çekip gider misiniz?

Açık söyleyeyim, biri beni cebinde görmeye başladığı an hiç gürültü patırtı çıkarmadan, arkama bile bakmadan çeker giderim. Öyle kendimi anlatmaya, "bak ben aslında şöyleyim" diye ispatlamaya çalışmakla falan hiç işim olmaz.

​Hani derler ya; "Arasa arasa bulamayacağı kadar özel biriyim aslında. Ama tesadüfen buldu ya, işte bütün bu vurdumduymazlık, bu nankörlük sırf o yüzden." Kolay denk geldim diye sanıyor ki her köşe başında benim gibisi var.

​Ama öyle bir dünya yok. Ben kimsenin "nasıl olsa burada" deyip kenarda tutabileceği hafiflikte bir kadın değilim. Benim bir ağırlığım, aşılması imkansız çizgilerim, sınırlarım ve değerlerim var. Biri benim o değerimi, o ağırlığımı tartamıyorsa cebinde değil, ancak arkamda kalır. Hiç lafı uzatmam; o vurdumduymazlığıyla baş başa bırakır, kendi yoluma bakarım