Bana yaptigi iyilikler gercekten nezaket miydi yoksa ilgi, beklenti ve kontrol istegi miydi?

İşyerinde hakkımı aradığım ve bazı sorunları dile getirdiğim için başka bir şubeye gönderildim. Geldiğim şubede de benim gibi başka bir şubeden gönderilmiş bir erkek çalışanla tanıştım. İkimizin de işyerinde benzer sorunlar yaşamış olması nedeniyle zaman zaman sohbet etmeye başladık. Önceleri tamamen arkadaşça ve işyeri sorunları üzerinden konuşuyorduk.

Kendisi işe gidip gelirken bazen beni durağa kadar arabasıyla bırakıyordu. İşyerinde de sohbet ediyorduk. Ben bu ilişkiyi hiçbir zaman flört veya romantik bir yakınlık olarak görmedim.

Fakat bir süre sonra tavırlarının değiştiğini hissettim. Örneğin “Oraya niye gidiyorsun?”, “Oraya niye baktın?” gibi, sanki bana hesap sorma hakkı varmış gibi sorular sormaya başladı. Daha sonra “Biz ne zaman dışarı çıkacağız?”, “Ne zaman bir eğlenceye gideceğiz?” gibi şeyler söylemeye başladı.

Ben de kendisine hayatımda uzun zamandır bir erkek olmadığını, yalnız yaşamaya alıştığımı ve evde ilgilenmem gereken annem olduğu için sosyal hayatımın çok kısıtlı olduğunu söyledim. Bunun üzerine bana “Üç günlük yemek yapıp annenin önüne koy, senin de kendine zaman ayırman lazım” gibi şeyler söylemeye başladı. Ben ise kendi hayatımı bu şekilde yaşamayı tercih ettiğimi söyledim.

Benim dikkatimi çeken şey, söylediklerime karşı bazen gereğinden fazla sinirlenmesi. Sanki kendisine istediği cevabı vermemişim gibi tepki gösteriyor. Ben bu kişiye karşı herhangi bir romantik ilgi göstermedim ve açıkçası onu hiçbir zaman o gözle görmedim. Yani daha beni yaklaşık bir aydır tanıyan bir insan, anneme nasıl bakmam gerektiğinden tutun da hayatımı nasıl yaşamam gerektiğine kadar fikir vermeye başladı. Ayrıca işyerindeki birçok kişiyle de fazla iletişim kurmuyor. Ortak yemeklere, kahvaltılara katılmıyor; kendi yemeğini alıp ayrı bir yerde yiyen, pinti olarak tanınan birisi. Kendisine gereken cevabı verdikten sonra mesafeli davranmaya başladı ve dışarıya çıktığımda çoktan arabasına binip gittiğini görüyorum.

Beni düşündüren bir olay daha var.

Bir gün beni yine arabasıyla durağa bırakıyordu. O gün korkunç bir yağmur vardı. Biz arabaya binerken işyerimizde çalışan, yaşı oldukça ilerlemiş bir kadın arkadaşımız arabanın arka kapısını açıp “Beni de durağa kadar bırakır mısınız?” diye sordu.

Adam kadına bir anda çok sert şekilde bağırdı:

“Oturma, oturma, oturma! Orası dolu!”

Kadın da hiçbir şey söylemeden geri çekildi.

O an çok rahatsız oldum. Çünkü ortada şiddetli bir yağmur vardı ve kendi iş arkadaşına, üstelik yaşı ilerlemiş bir kadına, bu şekilde davranması bana çok ağır geldi.

O zamana kadar beni durağa bırakmasını bir nezaket olarak görüyordum. Fakat sonradan bütün davranışlarını yan yana koyunca kendime şu soruyu sormaya başladım:

“Bana gösterdiği nezaket gerçekten karşılıksız bir nezaket miydi, yoksa benden bir karşılık beklediği için mi böyle davranıyordu?” Ayrıca başka bir şubeden biriyle evlenmiş, iki ay sonra boşanmış olduğunu duydum.

Benim asıl kafama takılan ise evliliğinin bitmiş olması değil.

Asıl mesele şu:

Bir insan size iyilik yapıyor gibi görünürken, aslında karşılığında sizden bir şey bekliyor olabilir mi? Ve siz o beklentiyi karşılamadığınızda, daha önceki “iyiliklerin” anlamı değişir mi?

Ben bu adamın bana karşı davranışlarının zaman içerisinde arkadaşlıktan başka bir şeye dönüştüğünü düşünüyorum. Fakat acaba ben mi sonradan yaşadığım şeylerin etkisiyle geçmişteki davranışlarına başka anlamlar yüklüyorum, bunu merak ediyorum.

Sizce bu davranışlar nasıl okunmalı?

Özellikle erkeklerin fikrini merak ediyorum: