Dünya çok bomboş bir yer sevdiklerinize sımsıkı sarılın olur mu?

Dünya gerçekten çok bomboş bir yer… İnsan bazı şeyleri kaybedince bunu daha iyi anlıyor. Meğer ertelenen sarılmaların, söylenmeyen güzel sözlerin, “sonra konuşuruz”ların ne kadar büyük bir anlamı varmış.

Sevdiklerinize sımsıkı sarılın, olur mu? ❤️ Onları sevdiğinizi söylemekten çekinmeyin. “Nasıl olsa yarın söylerim, yarın ararım, yarın giderim” demeyin. Çünkü hayatın yarını herkese aynı şekilde nasip olmayabiliyor.

Küslüğü, kırgınlığı, gururu bir kenara bırakın. Bir insanı kaybettiğinizde onunla konuşabilmek için dünyaları verseniz bile artık bir anlamı kalmıyor. Keşke dememek için, içinizde ukde kalmaması için sevdiklerinize bugün sarılın.

Bazen küçücük bir mesaj, kısa bir telefon konuşması, içten bir “seni seviyorum” bile çok şey ifade ediyor. Kim haklı, kim haksız diye düşünmekten; gurur yapmaktan; günlerce, aylarca birbirinize sırt çevirmekten vazgeçin.

Çünkü hayat çok kısa… Bugün yanımızda olan insanların yarın yanımızda olacağının hiçbir garantisi yok. İnsan bunu ancak birini kaybedince, o boşlukla baş başa kalınca gerçekten anlıyor.

Ben artık hiçbir kırgınlığın, hiçbir küslüğün bir insanın yokluğundan daha büyük olmadığını düşünüyorum. Keşke dememek için birbirinize kıymayın. Seviyorsanız söyleyin, özlüyorsanız arayın, sarılabiliyorsanız sımsıkı sarılın.

Dünya zaten yeterince ağır… Sevdiklerimizin kalbinde güzel bir iz bırakmaktan başka ne götürebiliriz bu hayattan?

Ne olur birbirinizin kıymetini hayattayken bilin. Çünkü bazı sarılmaların, bazı “seni seviyorum”ların ve bazı vedaların telafisi olmuyor. 🤍