Yeni nesil niye bu kadar terbiyesiz?

Çocuklar duyduklarını değil, hissettikleri boşlukları taklit ederler. eskiden sokak bir ahlak, mahalle bir terbiye okuluydu bir çocuk yanlis yaptığinda onu gören her yetişkin bir ebeveyn şefkati ve sorumluluğuyla müdahale ederdi simdi ise herkes kendi ekranının sahte parıltısına gömülmüş durumda anne babalar yorgun, yetişkinler bıkkın ve hayatın hızı o kadar acımasız ki... çocukları büyüten artık annelerin ninnileri ya da babaların o koruyucu, sınır çizen gölgesi değil tabletlerin, YouTube videolarının, denetimsiz oyun odalarının filtresiz, merhametsiz dünyası. akran zorbalığını, küfrü ve şiddeti bir güç gösterisi ya da büyüme belirtisi sanıyorlar çünkü internet onlara güçlü görünmenin yolunun hoyratlıktan geçtiğini fısıldıyor. Buna sadece yeni neslin ahlak erozyonu deyip geçmek işin en kolay kısmı. Derine indiğinde göreceksin ki asıl mesele bağların kopmasıdır. aile içi iletişimin sıfırlandığı, sevginin ve ilginin yerini sadece maddi ihtiyaçların karşılanmasına bıraktığı evlerde büyüyen çocuklar içlerindeki o değersizlik duygusunu sokakta en kaba, en hırçın şekilde sergileyerek var olmaya çalışırlar. Küfür onlar için büyüklere meydan okuma ve ben de buradayım deme biçimidir. Biz toplum olarak o çocuklarin gözlerinin içine bakmayı onlara masumiyeti ve saygıyı yaşatarak öğretmeyi bıraktığımız gün sokakların bu gürültülü kirliliğe teslim olması kaçınılmazdı. Gördüğün şey bir terbiyesizlikten ziyade modern dünyanın tam kalbinde çürüyen çocukluğun ta kendisidir.

Bizim bahcede veletler toplasmislar kufrederek oynuyorlar bir de bizim bahce yani izinsiz girmisler ben bunlari bir yakaladim camdan disariya bir bagirmisim bunlara cocuklar donakaldi bir daha gelemediler sonra da beni her gorduklerinde hizaya geliyorlar boyle boyle adam olacaklar