Ben bu aileme karşı ne diyim napıyım çaresizim?

İnsan, en çok da kendisini koşulsuz sevmesi gereken insanların yanında yaralanıyor. Bir evladın anne ve babasından beklediği şey kusursuzluk değil; anlaşılmak, merhamet görmek ve zor zamanında incitilmemektir. Ailenin seni anlamaması, sana hakaret etmesi ya da yaşadığın sorunları yüzüne vurması, senin sevgiyi hak etmediğin anlamına gelmez.
Yaşadığın bedensel bir sorun senin seçimin değildir. Hele ki bir ameliyattan sonra ortaya çıkmışsa, bunu bilerek seni aşağılamak ve suçlamak hiçbir şekilde doğru değildir. İnsan, istemeden yaşadığı bir durumdan dolayı küçük düşürülmeyi değil, destek görmeyi hak eder.
Çocuklukta yaşanan kavgalı bir ev, yalnızlık ve akran zorbalığı insanın ruhunda iz bırakır. Bugün kendini kırılmış, yalnız ve değersiz hissetmen; yaşadıklarının sende bıraktığı yaraların bir sonucudur. Bu, senin kötü veya eksik bir insan olduğunun kanıtı değildir.
Geçmişte yaptığın hatalar, çocukken işlediğin günahlar ya da başkalarının sana yaptığı kötülükler, hayatının geri kalanında cezalandırılman gerektiği anlamına gelmez. İnsan hata yapar, büyür, değişir ve yeniden başlayabilir. Belki şu anda ailenden görmek istediğin sevgiyi alamıyorsun. Fakat onların sana sevgiyi verememesi, senin sevilmeye değmez olduğun anlamına gelmez. Bazen insanın en büyük mücadelesi, kendisine yıllarca söylenen kötü sözlerin gerçek olmadığını yeniden öğrenmektir. Senin ihtiyacın yargılanmak değil, anlaşılmak. Hakaret değil, şefkat. Suçlanmak değil, yanında birinin durması. Ve bütün bunları istemek, fazlasını istemek değildir; insan olmanın en temel ihtiyaçlarından biridir. Yalnız değilsin.