Kardeşlerim evlenince ve işleri güçleri artınca beni neden böyle unuttu, bu kadar nankörlük normal mi?

İki kızım kardeşim var, iki sene öncesine kadar biriyle evli olanla en azından daha samimiydik, diğeri bekar. Yaşları 30'lu. Boşandı. Hep yanındaydım, tabii o evliyken bile eşi bakmazdı eve, ben gider pazarına girerdim, çocuklarına kıyafet... Neyse ben evlendim, çalışamaz oldum ama o benim ona yaptığımı bana yapmadı, yani para versin demem ama bu defa çalışan o oldu, ben çocuklardan çalışmadım. İnanır mısınız, aramıyor bile, ayda bir kere konuşursak o da hani iki dk konuşur, sırf aramış olmak için arar, sonra "Ay abla yok işim var yok şu bu" kapatır. Bir derdim oldu mu anlatmak için arayamam bile, sürekli meşgule alıyordu ve yoğunum diyor ama akşamları sürekli arkadaşlarıyla ve teli hep meşgul, yani vakit bize yok. Diğer bekar olan da aynı bunun gibi... İnsanlar çok nankör, kardeş bile olsa hayal kırıklığı. Çocuğunu sünnet ettirdim, haberleri vardır mesaj attım, ne aradılar ne sordular. Aradan üç gün geçti, annem kızmış "Siz nasıl aramazsınız ablanızı" falan, ondan sonra arıyorlar beni ama dediğim gibi sırf aramış olmak için. Sordum mu "Ay çok yoğunuz".. Yazık...