Diktatör bir baba ile annesiz büyümek nasil bir his, psikolojik olarak insani nasil etkiler?

Annesiz büyümek zaten hayatın en temel güvenli limanından yoksun kalmak demek. Bir de karşına diktatör bir baba çıktığında, o limanın yerini sürekli fırtına koparan bir deniz alıyor. Çocuk orada sevilmeyi değil, hayatta kalmayı öğreniyor. Her gün bir savaş alanından çıkmış gibi tetikte yaşıyorsun; nerede ne tepki gelecek, hangi söz onu kızdıracak, ne kadar sessiz kalırsam güvende olurum hesabıyla büyüyorsun.

Psikolojik etkisi ise iki uçlu oluyor genelde. Bir kısmı içine kapanıp silikleşiyor, kendi duygularını bile ifade etmekten korkan bir yetişkine dönüşüyor. Çünkü çocukken fikir söylemek, ağlamak, itiraz etmek hep cezalandırılmış. Diğer bir kısmı ise tam tersine aşırı bağımsız, otoriteye alerjisi olan, kimseye eyvallahı olmayan biri haline geliyor. Her iki durumda da ortak nokta şu: Güven duygusu yaralanıyor. İnsanlara inanmak, yakınlık kurmak, sevildiğine emin olmak çok zor geliyor.

Bir de annesizlik ayrı bir yara açıyor. Baba sert olduğu için o yumuşaklığı, şefkati, sarılmayı hiç tatmadan büyümüş oluyorsun. Böyle büyüyen birinin sevgiye olan açlığı içten içe hiç dinmiyor ama dışarıdan bakınca o açlık ya tamamen duygusuzluk gibi görünüyor ya da aşırı duygusallık olarak taşıyor. Dengesizlik hep orada bir yerde.

En zor kısmı da ileride kurduğu ilişkilerde yaşanıyor. Babadan gördüğü sertliği ya kendi sevdiğine uyguluyor ya da tam tersi aşırı fedakar olup ezilmeye razı oluyor. Ama işin umutlu tarafı şu; bu çocuklar er ya da geç farkındalık kazanıyor. Yaş ilerledikçe, hayatın o evin dört duvarından ibaret olmadığını görünce kendini yeniden inşa edebiliyor. Acıyla yoğrulmuş insanlar doğru destekle çok sağlam bir iç yapıya da dönüşebiliyor.

Hiç yaşamadım ama bayağı olumsuz etkiler diye düşünüyorum.