Insan dogustan kotu olabilir mi, cocukken bile boyle acimasiz davranmak normal mi?

Merhaba. Yazım biraz uzun oldu okumak sizi sıkıyorsa kusura bakmayın. Ben ilkokulda çok sessiz biriydim ve bir arkadaşım olmuştu. Adı Ece olsun. Ece'den başka hiç arkadaşım yoktu. Bu olayı 3. sınıfta yaşadım. Eskiden ilkokullarda karton kumbara verirlerdi siz de onlarda para biriktirip kitap alırdınız. Biz de aynısını yaptık hatta ben Güzel ve Çirkin kitabını almıştım. Sonra Ece bana "Lale, kitaplarımızı bir günlüğüne değişmeli kullanalım. Yarın getirelim." dedi. Kabul ettim, sonuçta yediğim içtiğim ayrı gitmiyordu Ece'yle. Ayrıca biz bebeklikten tanışıyoruz. Sonraki gün annem geç kalktığı için okula geç kaldım ve kitabı maalesef evde unutmuştum. Çok üzülmüştüm. Sonra sınıfa geldiğimde Ece yanımda oturuyordu zaten ve bana dönüp "Al senin kitabını getirdim. Sen de benimkini ver" dedi ve ben Ece'ye bakıp "Annem geç kaldı da bugün getirmedim. Unuttum. Özür dilerim. İstersen bizim eve gel al" dedim, evimiz çok yakındı zaten hep bize gelirdi. Ve o an Ece ayağa kalkıp ağlamaya başladı ama ağlaması gerçek bir ağlama değildi. Sonra yanımdan kalkıp başka sıraya oturdu ve ben inanılmaz vicdan azabı çekerek yanına gidip özür dilemeye ve sırtını sıvazlamaya devam ettim ama o beni itti. Sonra sırama oturduğumda bir topluluk Ece'nin önünde birleşmişti ve birkaç dakika sonra tüm sınıf benim sıramın olduğu yere geldi. Efe diye bir çocuk bana bakıp "Sen hırsızmışsın. Ece'nin kitabını ver" dedi, ben de onlara her şeyi anlattım, o sırada Ece sırama gelip çantamı açtı ve tüm kitaplarımı alıp çöpe götürüp attı, sonra tekrar gelip bu sefer çantamdan suyumu alıp çöpe döküp tüm kitaplarımı ıslattı. O an ağlamaya başladım ne yapacağımı bilemedim zaten herkes beni suçlu görüyordu. Sonra kitaplarımı çöpten bir iki kişi de olsa getirdi ve kaloriferde ısıtıp kuruttum. Sonra Ece benden özür diledi ve ben affettim ama keşke o gün hiç affetmeseydim, daha birçok travmamın sebebi oydu. Ama merak ediyorum neden bir insan küçükken bu kadar kötü olur?