Kirada oturduğumuz için ailemin küçümsemesi ve zorbalığıyla nasıl başa çıkabilirim?

Destek olmazlar.
"Senin eş seçimin bu mu?" dercesine bakıyorlar o yüzden küçümsüyorlar. Yoksa konu ev değil. Ev alsak bu sefer eleştirecek başka bir şey bulurlar. Ben gerçekten bıktım bu durumdan. Sırf bu yüzden onlarla görüşmek istemiyorum

Hem de çok mutluyum. Evliliğimizi başka kimseninkiyle kıyaslamıyoruz. Sanki dünyada sadece ikimiz varmış gibi kimseyi takmıyoruz. Ama ailemin bu dedikleri canımı sıkmaya başladı bunu eşime yuvama yansıtmıyorum. Sadece sürekli eleştirmeleri beni onlarla konuşma hevesimi yok ediyor

Kolay duygulanan biri değilimdir ama mesajınız beni ağlattı.
Maddiyata takılıp mutluluğumu küçümsemeleri bana ağır geldi sanırım. Yakında onları ziyarete gideceğim ve yine ablam altınlarını sallayıp bana laf sokacak. Yemin ederim dünyaları ayağıma serseler ben eşimden vazgeçmem. Birlikte yediğimiz kuru bir ekmek, onsuz yiyeceğim kral sofrasından daha kıymetli. Mesela ikimiz de çocuk ruhluyuz evde birlikte vakit geçirmeyi seviyoruz eşim uno kartları aldı onu oynuyoruz. Çok merhametli biridir yavru bir kedi peşinden ayrılmadığı için alıp eve getirdi birlikte bakıyoruz kedişimize. Annem bunu öğrendiğinde "o da senin gibi saf salağın tekiymiş" gibi bir şey dedi.

Peki bu tavırlar karşısında nasıl bir tepki vermeliyim sizce?
Keşke umursamamayı bilseydim.

Bir kere olur iki, üç, dört sonu gelmiyor hep böyleler. Ve ben eminim ki ev alsak bu sefer eleştirip küçümseyecek başka bir şey bulurlar

Kesinlikle ve konuşulması çok ayıp şeyler

Aslında onlar benim seçimimi küçümsüyorlar.
"Biz niye yardım edecez sen evlendin bize sordun mu?" diyecekler

Sanki kirayı onların cebinden ödüyoruz