Ailede erkek kardeşe padişah muamelesi varken ben mi abartıyorum, evden uzaklaşmalı mıyım?

Merhaba. Öncelikle sizden ricam samimi davranmanız. Ben mi bu durumu fazla abartıyorum yoksa gerçekten haklı mıyım? 20 yaşındayım. 18 yaşında bir erkek kardeşim ve 16 yaşında bir kız kardeşim var. Annemle biz Sivas'ta yaşıyoruz ama babam işler nedeniyle köyde kalıyor. Biz daha önce Ankara 'da yaşıyorduk. O zamanlar her şey çok güzeldi özellikle ben liseye başlayıncaya kadar. Ben 10. sınıftayken babam işler nedeniyle Sivas'a taşınmamız gerek dedi ve Sivas'a taşındık. Ağlasam da günlerce yalvarsam da beni dinlemedi çünkü diğer 2 kardeşim taşınmaya karşı değildi. Vedalaşmama bile izin verilmeden taşınmak zorunda kaldım. Benim derslerim hep iyiydi, uslu bir çocuktum ayrıca. Annem okula geldiğinde öğretmenlerim hep övgüyle bahsederdi benden ayrıca kız kardeşim de aynı şekilde. Ama erkek kardeşim hep serserinin tekiydi. Akşama kadar sokakta gezer, insanları rahatsız ederdi. Bazen kız kardeşimle markete gittiğimizde markette baskın yapar ve bize musallat olurdu. Annem sırf erkek ve tek erkek olduğu için özellikle Sivas'a taşındıktan sonra onu pek sevmiştir. Ne yaparsa yapsın hep paşa oğlum der ona. O sırada ben lisede okul birincisi olup mezun olmama rağmen babamdan bir aferin bile alamamıştım. Dediği şey aynen şu idi: "İyi o zaman bu üniversite kazanır". Sanki bir an önce başından def etmek istermiş gibi. Ayrıca mezuniyete de gelmemişlerdi. Arkadaşımın anne babası bana aferin dedi. Hâlâ düşündükçe ağlayasım geliyor. Ama bu sene kız kardeşimin bağlama korosu gösterisi vardı ve kız 1 sene çalıştı deyip gitti. Üstüne benim de gelmemi istedi ama annem olacak kadın sırf fotoğraf çekelim dedim diye beni azarladı. Ayrıca tansiyon sorunum var. Video çekerken az kalsın bayılacaktım ama kadının umrunda bile olmadı.

Ben bir kere düşük not getirdim diye beni köşeye sıkıştırıp azarlıyordu babam ama erkek kardeşim sınıfı zor geçerken annem ona karnede hiç kızmıyordu. Ben bir kere takdir getirmeye kafamı koparırlardı. Buna yemin edebilirim ama ispatlayamam. Aynı şey ev işlerinde de geçerli. Hem annem hem de kız kardeşim aman o erkek yorulmasın der. Odasını toplar, banyodan sonra arkasını temizler. Canı istediğinde tatlı yapar. Telefonunu okulda kaptırınca bile beni gönderdiler alayım diye ya. Ama ben banyodan sonra saçlarım döküldüğü için pis damgası yerim. Üstelik biriktirdiğim paradan onun için harcamamı isterler. Ama ben bir kursa gitmek için 1000 TL istediğimde vermemişlerdi. Yani anlayacağınız annem de kız kardeşim de ona kul köle olmuş durumdalar. Ayrıca erkek kardeşim küçük olduğu için sürekli kız kardeşimi döver ama o ona hâlâ canım abim der. Ben ise el veya terlik kaldırırım. Ama çok az vurmuşumdur (yumuşak - ayrıca kız kardeşimin eli ağırdı, benim ona vurduğumdan çok o bana vurmuştur desem yalan olmaz herhâlde).

Şimdi tatildeyiz. Ben bu sene köye gitmek istemedim ama bir an dünyanın sonunun geldiğine inansam da izin verdiler. Daha önce de en az yüz kere dedim ki oğlunu eve gönderme (yemek yapmayı bilmiyor, pis, sadece dağıtıp geri gidiyor, onun yaptığı dağınıklığı toplayacağım diye canım çıkıyor benim). Sen kimsin de sana soracağım diyor bana. Benim evim de bana hesap soruyorsun diyor. Dün konuşurken sordu. Kardeşin gelse ister misin? Yok dedim. Bugün babamla birlikte göndermiş.

Arkadaşlar ben artık adam yerine konmak istiyorum. Ne desem sen kimsin biz sana mı soracağız bir şey yaparken diyorlar. Benden 4 yaş küçük kardeşim bile bazen üstüme yürüyor ya. Annem ayrımcılık yapsa bile nedense hâlâ hem onu çok seviyorum hem de ondan nefret ediyorum. Bunları söylediğimde ise sen yine delirdin galiba. Abartıyorsun falan diyorlar. Adım deliye çıktı. Acaba ben mi abartıyorum diye düşünüyorum bazen ya. Sadece insan yerine konmak ve lafının geçmesini istiyorum.

Ne yapmalıyım sizce? Tavsiyelerinize çok ihtiyacım var. Şimdiden cevap yazan herkese çok teşekkür ederim.❤️